كه منشى « 1 » حضرت و استاذ سراى دولت ملك مازندران بوذ برسالت آمذه بوذ و بسبب هنر و طلب دفتر او را با مؤلّف كتاب راحة الصّدور محمّد بن على بن سليمن الرّاوندى مجالست و موانست افتاذ « 2 » و با استاذ
f . 140 b
سلطان كه خال دعاگوى باشذ صدر امام كبير زين الدّين مجد الاسلام ملك العلما محمود بن محمّد بن « 3 » على الرّاوندى صفاء ولا داشت « 4 » و او را بر آن گماشت كه دار الملك همذان بگذاشت و روى بمازندران « 5 » نهاذ و باسم رسالت سلطان مشافهه عزم آن حدود كرد و ملاطفهء [ ى ] بخطّ مبارك سلطان داشت و مصحفى حمايلى بخطّ اشرف سلطان كه ابن بوّاب « 6 » و ابن مقلة « 7 » در حال حيوة « 8 » از نوشتن « 9 » هزار يك آن عاجز بوذند از براى ملك مازندران بتحفه برد و به حكم استاذى الحاح كرد و افتراح فرموذ كه ترا « 10 » حقّ استاذى مىبايذ گزارد و كمربندى برمى بايذ « 11 » بست كه من علّمك حرفا صيّرك عبدا و در خدمت ركاب من دوان مىبايذ شذن و خوذ چه جاى اين سخن « 12 » است مرا تو فرزندى عزيز « 13 » و دلبندى يگانه و همگى اعتماد « 14 » در حفظ مصالح برأى رشيد « 15 » و عقل سديد تست و اگر چنانك در آن ولايت از عفونت هوا خطرى بخاطر رسذ و رنجى روى نمايذ الّا بمدد شفقت چون تو فرزندى « 16 » زايل نشوذ ، از روى حقگزارى امتثال امر او واجب آمذ و تماشاى آن ديار باعث و محرّض گشت « 17 » ، و در شاه نامه كه شاه نامها و سردفتر كتابهاست وصف مازندران خوانده بوذم ، شعر « 18 »
هامش
( 1 ) ن ا : منسى
( 2 ) ن ا : افتاد ؟ ؟ ؟
( 3 ) ن ا : بن ؟ ؟ ؟
( 4 ) ن ا : داست
( 5 ) ن ا :
بمازندران
( 6 ) ر ك بص 48 ح 2 در سابق
( 7 ) ترجمهء حال وى در تاريخ ابن خلّكان مسطور است در حرف م ، هو ابو على محمّد بن الحسين بن مقلة الكاتب المشهور
( 8 ) ن ا : حيوة
( 9 ) ن ا : نوشتن ؟ ؟ ؟
( 10 ) ن ا : ترا ؟ ؟ ؟
( 11 ) ن ا : بايذ ؟ ؟ ؟
( 12 ) ن ا : سخن ؟ ؟ ؟
( 13 ) ن ا : عزيز
( 14 ) ن ا : اعتماد
( 15 ) ن ا : رسيد
( 16 ) ن ا : فرزندى
( 17 ) ن ا : كست
( 18 ) شه ص 231 س 14 - 21