و او جوانى هنرمند بوذ و مردانه ، شعر گفتى « 1 » و خوش « 2 » خط نوشتى « 3 » آن ملاطفها برخواند و سرهنگ را بسپرد و دو اسپه هم در روز به حضرت سلطان رسيذ « 4 » و اين حال مشافهه بر راى انور او عرض داذ ، سلطان آن روز توقّف فرموذ و در شب ترتيب كرد كه بامداذ چون اصحاب مناصب بديوان حاضر شوند « 5 » وزير را بخلوت « 6 » خوانذ و جمله امرا را حاضر كنذ و على رؤس الاشهاد همه را رسوا كنذ ، و بسراى هر مهترى سرورى را معيّن كرده بوذ كه خزانه و اصطبل و اسباب لشكرى و تجمّل « 7 » محفوظ دارند و بسراى سلطان نقل كنند آلات مطبخ و امثال آن تاراج دهند ، چون روز شذ « 8 » همه بزرگان بر عادت روى به خدمت نهاذند و خواجگان بديوان « 9 » بنشستند ، سلطان امير سيّد علاء الدّولة را بخلوت « 6 » خواند و او را امان داذ و اين حال با وى در ميان نهاذ و فرموذ كه همه را ميخوانم تا استكشاف اين معضل كرده شوذ ، وزير وقت خواجه عزيز « 10 » و پسرانش « 11 » و موفّق و كيلدر « 12 » و ظهير منشى و شهاب حجّت نويس و قتلغ تشت « 13 » دار و آنان كه در آن سقيفه بوذند « 14 » همه حاضر شذند ، سلطان خلوت كرد و يكى « 15 » يكى « 15 » را ميخواند ، چون جمله در سراى علاء الدّولة كه سلطان آنجا مىبوذ جمع شذند سلطان خطها پيش « 16 » ايشان انداخت زينهار خواستند ، سلطان خواجه را پشت پاى زذ و بميان سراى انداخت و جمله را بفرموذ گرفتن ، شعر :
نكوهيذه باشذ دل آن درخت * كه تيره كنذ بار بر تاج و تخت
پشيمانى آنگه ندارذت سوذ * كه تيغ زمانه سرت را دروذ « 17 »
هامش
( 1 ) ن ا : گفتى ؟ ؟ ؟
( 2 ) ن ا : خوس
( 3 ) ن ا : نوشتى ؟ ؟ ؟
( 4 ) ن ا : رسذ
( 5 ) ن ا : سوند
( 6 ) ن ا : بخلوت
( 7 ) ن ا : تجمل
( 8 ) ن ا : سد
( 9 ) ن ا : بديوان ؟ ؟ ؟
( 10 ) ن ا : عزيز
( 11 ) ن ا : پسرانش ؟ ؟ ؟
( 12 ) ن ا : و كيلدر
( 13 ) ن ا : تست
( 14 ) ن ا : بودند ؟ ؟ ؟
( 15 ) ن ا : يكى ؟ ؟ ؟
( 16 ) ن ا : پيس ؟ ؟ ؟
( 17 ) شه ص 813 س 22