اينانج بيرون آمذ و برى پيش ماذر رفت ، روز ديگر « 1 » اتابك علاء الدّين با مراغه رفت و سلطان روى بجانب آذربيجان نهاذ و اتابك قزل ارسلان به طرف كرمانشاهان رفته بوذ كه شهاب الدّين بن الحديده « 2 » با خادمى از خواص لشكر دار الخلافة « 3 » آنجا بوذند ايشانرا « 4 » بدر همذان آورد و در شهر مال مخالف مىجستند و بذين بهانه « 5 » خانهاى مسلمانان مىغارتيذند ، و عوام را هوابلاى سلطان طغرل نمىنشست ، و سلطان بدر تبريز رفته بوذ و آذربيجان را تشويش مىداذ اتابك را ضرورت شذ به طرف آذربيجان « 6 » شذن « 7 » ، اتابك را رفتن همان بوذ و سلطان را آمذن همان و اين مسئله دور شذ امرا و صدور بر آن نهاذند كه هربار كه اتابك « 8 » مىآيذ سلطان مىروذ ، آن زمستان سلطان بدار الملك همذان بوذ و عراق مسلّم و بسبب برف و سرما كس نمىجنبيذ ، شعر « 9 »
اگر چند باشذ شبى « 10 » دير باز * برو تيرگى « 11 » هم نمانذ دراز
شوذ روز چون چشمه رخشان « 12 » شوذ * زمين چون نگين بدخشان « 13 » شوذ
و سلطان شهيد به جهت اعتقاد نيكو و عالم دوستى با ظهير الدّين بلخى ارادت داشت « 14 » هر شب بخانهء وى رفتى و با او راى زذى و خواجگان و امراى عراق عقل وى دانستند مستشعر مىبوذند ، و ظهير بلخى با سلطان مىساخت « 15 » كه اينها كه با تواند مخالفان دولتند همه را مىبايذ « 16 » گرفتن و اسباب ايشان ديگر بندگانرا داذن تا با خذاوند عالم يكدل باشند « 17 » ، و آن خواجگان كه اركان دولت بوذند ملاطفها نوشتندى « 18 » برى پيش قتلغ اينانج كه سلطان بشب « 19 » بخانهء ظهير بلخى « 20 » مىروذ و
هامش
( 1 ) ن ا : ديكر ؟ ؟ ؟
( 2 ) كذا فى ن ا و فى رسالة جوينى : الحديد
( 3 ) ن ا : الحلافه ؟ ؟ ؟
( 4 ) ن ا : ايشانرا
( 5 ) ن ا : بهانه
( 6 ) ن ا : آذربيجان
( 7 ) ن ا : سدن
( 8 ) ن ا : اتابك
( 9 ) شه ص 145 س 14 - 15
( 10 ) ن ا : سى
( 11 ) ن ا : تركى ؟ ؟ ؟
( 12 ) ن ا : رخسان ؟ ؟ ؟
( 13 ) ن ا : بدخسان
( 14 ) ن ا : داست
( 15 ) ن ا : ساحت ؟ ؟ ؟
( 16 ) ن ا : بايذ ؟ ؟ ؟
( 17 ) ن ا : باسد ؟ ؟ ؟
( 18 ) ن ا : نوشتندى ؟ ؟ ؟
( 19 ) ن ا : بسب ؟ ؟ ؟
( 20 ) ن ا : بلحى ؟ ؟ ؟