گل اگر يوسف عهدست عجب نيست از آنك * روذ نيلش قدح و ملكت مصرش چمنست
گل چو يوسف نبوذ من غلطم نيك نرفت * آنچنان غرقه به خون كوست مگر پيرهنست
قفص خاك پر از زمزمهء فاخته است * مجمر باغ پر از لخلخهء نسترنست
بوى شير از دهن سوسن از آن مىآيذ * كه هنوزش سر پستان صبا در دهنست
ده زبانست و نگويذ سخن و حق با اوست * با چنين عمر كه اوراست چه جاى سخنست
سبزه گر نيمچه بر آب كشذ باكى نيست * كآب را روز و شب از باذ زره در بدنست
f . 124 b آنك در باغ همى غنچه كله كژ ننهذ * نيك بشنو ز من از هيبت شاه زمنست « 1 »
طاس زر بر سر نرگس همه شب بر صحراست * آن مگير اين « 2 » نه ز « 2 » عدل شه عالى سننست
شاه گردون حشر و خسرو خورشيذ ركاب * كه چو خورشيذ « 3 » و فلك صفدر و لشكر « 4 » شكنست
مالك شش جهت و عاقلهء « 5 » هفت اقليم * كه چو عقل آمن و فارغ ز فساد و فتنست
ارسلان شاه « 6 » جهانبخش كه خاك قدمش « 7 » * حرز جان ملك و سرمهء « 8 » چشم پرنست « 8 »
هامش
( 1 ) ن ا : رمنست ؟ ؟ ؟
( 2 - 2 ) ن ا : نه ر ؟ ؟ ؟
( 3 ) ن ا : حورسد ؟ ؟ ؟
( 4 ) ن ا : لسكر
( 5 ) ن ا : عاقله ؟ ؟ ؟
( 6 ) ن ا : ساه
( 7 ) ن ا : قدمش
( 8 - 8 ) ن ا : حسم پرنست ؟ ؟ ؟