گشاذت بزه بايذ و دست راست * نشانه بنه زان نشان كت هواست ) « 1 »
زبان و دلت با خرذ دار راست * همى ران از آنسان سخن كت هواست
سلطان با البغوش چيزى ديگر مىانديشيذ و يأتى اللّه الّا ما يشاء قضا كار خوذ مىكرد ارسلان را بيرون آوردند ، امير المؤمنين المقتفى بايشان مصاف داذ اوّل شكست بر لشكر امير المؤمنين افتاذ . اينها بنهب مشغول شذند ، سپاه امير المؤمنين رجعت كردند و هزيمت بر البغوش افتاذ پناه با ولايت ماهكى داذند و ملك را البغوش با خوذ مىداشت تا فرمان يافت « 2 » ، شعر « 3 »
اگر خوذ بمانى بگيتى دراز * ز رنج تن آيذ برفتن نياز
يكى سبز درياست بن ناپديذ * در گنج رازش ندارذ كليذ
چو البغوش نماند سنقر همذانى « 4 » در خدمت ملك بنزديك اتابك ايلدكز آمذ كه والدهء ملك در حبالهء او بوذ و تقرّبى دانست اين خدمت و الحق تقرّبى بوذ عظيم بزرگ و ذخيرهء [ ى ] مغتنم ، و ملك ارسلان باعزاز و اكرام بنزديك اتابك ايلدكز كه بمحلّ پذر بوذ و والده بماند « 5 » ، شعر :
( نگه كن بذين كار گردنده دهر * هر آن را كه از خويشتن كرد بهر
برآرذ گل تازه از خار خشك * شوذ [ خاك ] با بخت بيذار مشك ) « 6 »
بخواهذ بذن بىگمان بوذنى * نكاهذ بپرهيز افزوذنى « 7 »
و چون سلطان محمّد از دنيا رحيل كرد سلطان سليمن نوبت خويش بداشت چنانك ياذ كرده آمذ ، و چون اتابك ايلدكز ركن معظّمترين بوذ در تاسيس ملك خطبهء سلطان مردّف بوذ بولايت عهد ملك ارسلان
هامش
( 1 ) شه ص 1424 س 3 - 4 ،
( 2 ) « كانت الوقعة ببجمزا [ او بكمزا ] فى اواخر سنة 549 » ر ك براى شرح آن به زن ( ص 236 - 240 ) و ا آ ج 11 ص 128 - 130 ،
( 3 ) شه ص 806 س 6 - 7 ،
( 4 ) هو سنقر الخمارتكين والى همذان ( ا آ )
( 5 ) زن ص 239 و ا آ ج 11 ص 130 ،
( 6 ) شه ص 860 س 15 - 16 ،
( 7 ) ايضا ص 439 س 6