تنها بماند بخوزستان راند و سلطان بكوشك همذان فروذ آمذ ، مثل : نحن كما كنّا و العنآء زيادة ، سعى ضايع و رنج حاصل و خزانه تهى ، بعد از آن نهضتى نكرد ، زمستان بساوه رفتى و تابستان بهمذان و رنج برو مستولى شذ افتان خيزان مىبوذ تا در ذو الحجّة سنة اربع و خمسين و خمس ماية از كوشك در محفّه با شهر آمذ يك هفته بزيست ، و پيش از آنك سلطان ببغداذ رسيذ شهاب الدّين مثقال بزرگ و امام شييانى را « 1 » فرستاذه بوذ بخطبهء خاتون كرمانى « 2 » تا مهد او از كرمان بهمذان آرند در رجب سنة اربع و خمسين [ و خمس ماية ] برسيذ شهر همذان آذين بستند و زيادت « 3 » كوشك زذه بوذند و مطربان نشانده ، سلطان در محفّه باستقبال شذ به حكم آنك رنجور بوذ و آن خاتون مدّت پنج ماه در حبالهء سلطان بوذ و سلطان به حكم رنجورى بذو نتوانست رسيذ « 4 » ، و بذى الحجّة ازين سال درگذشت « 5 » و عمر جاوذان و ملك جهان بشهريار كامران و جهاندار جوان سلطان قاهر عظيم الدّهر غياث الدّنيا و الدّين ابو الفتح كيخسرو ابن السّلطان قلج ارسلان خلّد اللّه ملكه گذاشت كه هرروز چون مقدّمهء صبح كاذب در گذرذ و طليعهء صبح صادق برسذ و ابو اليقظان « 6 » رواح در تباشير صباح نداى حىّ على الفلاح دردهذ و رايات عاليهء خسرو اقاليم بالاى افق سما پيذا شوذ او را فتحنامهء اقليمى به حضرت همايون مىرسذ و ركاب ميمون او بهر شهرى كه رسذ شكوه جنان و آرايش روضهء رضوان مىدهذ ، و اين پاذشاه كه سايهء اللّهست منقبت علم و منزلت علما و منصب حكما كه شريفترين مناقب و رفيعترين مناصب و نفيسترين منازلست حاصل كرده است و بدست آورده ، و از شرف و فضيلت علمست كه ملك
f . 111 b
تعالى علما را رتبت روحانيان داذه است و ايشانرا در شهادت وحدانيّت
هامش
( 1 ) جت : عماد الدّين عبد الصّمد شيبانى ،
( 2 ) هى ابنة ملك كرمان ( ز ن ص 287 )
( 3 ) كذا و لعلّه « زيارت »
( 4 ) ر ك به ز ن ص 287 ،
( 5 ) توفّى يوم السّبت لانسلاخ ذى القعدة سنة 554 ( ز ن ص 288 )
( 6 ) كنيت خروس ،