نداشت و پنداشت كه اين ميكدهءيست كه امرا پراگنده شذهاند تا او بدر همذان باز آيذ ايشان از جوانب درآيند ، استشعار سلطان زيادت گشت تا خبر متواتر شذ روى بدار الملك همذان نهاذ بمباركى « 1 »
وَ كَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتالَ
« 2 » برخواند ، شعر :
بدان اى پسر كين سراى فريب * ندارذ ترا شاذمان بىنهيب « 3 »
چهسازى همى زين سراى سپنج * چه يازى بنام و چه تازى برنج
متاز و مناز و مياز و مرنج * چه تازى بكين و چه نازى بگنج
ترا « 4 » بهره اينست ازين تيره كوى * هنر جوى و راز جهان را مجوى
كه گر بازيابى بپيچى ز درد * پژوهش مكن گرد رازش مگرد
و سلطان محمّد بدر شهر همذان كوشكى بنا فرموذ و امرا آلات كوشكهاى قديم بذان موضع نقل كردند و لشكرگاهى « 5 » ساختند و كوشكهاى بسيار
f . 109 b
بنا نهاذند و ملك مقرّر شذ و جمال الدّين فقشت « 6 » امير حاجب بوذ و جلال الدّين وزير را بشمس الدّين ابو النّجيب صرف كردند « 7 » ، مثل : من رضى بالقضاء صبر بالبلاء « 8 » ، و سلطان سليمان چون از در همذان بگريخت سوى مازندران شذ و از آنجا بخوراسان كشيذ كس او را بجو نخريذ ، مثل : السّعيد من وعظ بامسه و استظهر لنفسه و الشّقىّ من جمع لغيره و ضنّ على نفسه بخيره « 9 » ، و در سنهء خمسين [ و خمس ماية ] از راه بيابان بدر اصفهان آمذ با سوارى پانصذ و در اصفهان رشيد جامدار والى بوذ او را موعود بخيرات كرد و اميذهاى خوب داذ اگر او را در اصفهان برذ و رشيد اجابت نكرد « 10 » ، مثل : من جهل قدره عدا طوره « 11 » ، شعر :
هامش
( 1 ) ز ن ص 233 - 234 ، و كلّ ذلك فى سنة 548 ،
( 2 ) قر ، 33 ، 25 ،
( 3 ) شه ص 1412 س 18 ،
( 4 ) ن ا : كه ،
( 5 ) ن ا : لشكرهاهى
( 6 ) كذا فى هذا الموضع ( بتقديم الفاء على القاف ) على خلاف ما سبق فى ص 259 ، 260 ،
( 7 ) فى سنة 549 ( ر ك به ز ن ص 245 )
( 8 ) فق( f . 5 a ): على البلاء ،
( 9 ) فقf . 5 b( 10 ) ا آ ج 11 ص 136 ،
( 11 ) فقf . 16 b