نبوذ ، هزار و چهار صذ تا استر همه اختيار بر بند بوذ بيرون از آنك بهر شهرى و نواحيى بسته بوذ ، فى الجمله از مال و تجمّل و نقد و جنس كه از خزانهء او بخزانهء سلطان رسيذ هيچ سلطانى را جمع نبوذ ، و آنچ ودايع و دفاين و ذخاير بوذ كه بسر آن نيفتاذند خذاى دانذ كه چند بوذ « 1 » ، شعر :
قد يجمع المال غير آكله * و يأكل المال غير من جمعه « 2 »
( بخور هرچ دارى فزونى بده * تو رنجيذهء بهر دشمن منه
هر آنگه كه روز تو اندرگذشت * نهاذه همه باذ گردذ بدشت ) « 3 »
بنيك و ببذ روز تو بگذرذ * كسى ديگر آيذ كزو برخورذ « 4 »
و در آن وقت كه سلطان مسعود از دنيا برفت و ملكشاه بپاذشاهى بنشست سليمانشاه كه هفت سال از دست براذر بقلعهء فرّزين « 5 » محبوس بوذه بوذ
f . 108 b
بتدبير كوتوال قلعه امين الدّين مختصّ از قلعه به زير آمذ و بآذربيجان رفت و امراى اطراف را بدست آورد چون اتابك ايلدكز و اتابك ارسلان ابه و البغوش كون خر و فخر الدّين زنگى و مظفّر الدّين الب ارغون پسر يرنقش بازدار و خوارزمشاه يوسف كه براذر زنش بوذ « 6 » ، [ چون ] سلطان محمّد خاصبك را برداشت سلطان سليمن با آن لشكر گران روى بهمذان نهاذ ، و با سلطان محمّد لشكرى اندك بوذ كه خاصگيان چنانك قاعدهء لشكر باشذ دو هوايى مىكردند و پراگنده شذه بوذند ، سلطان محمّد از بهر تسكين ايشان بكلاه زر مىبخشيذ و بجوال جامه ، لشكر مىستذند و مى گريختند تا خزاين خاصبكى بيشتر سپرى شذ ، شعر :
هامش
( 1 ) ر ك به ز ن ص 230 - 231
( 2 ) من جملة ابيات للأضبط بن قريع السّعدى ( ر ك به كتاب الشّعر و الشّعراء لابن قتيبة طبع ليدن ص 226 )
( 3 ) شه ص 2060 س 10 - 11
( 4 ) ايضا ص 1304 س 16
( 5 ) ن ا : فرزين ( بتخفيف الرّاء ) ، ز ن ( ص 227 و 232 مكرّرا ) و نيز تگ ( ص 469 ) : قزوين
( 6 ) تگ ص 469 ، ز ن ( ص 232 ) : و كان معه ( يعنى مع سليمان ) ينالتكين خوارزمشاه و اخوه يوسف . . .