ازو شاذمانيم و زو با نهيب * زمانى فراز و زمانى نشيب « 1 »
سلطان درخواست كه چندانى تسكين كن تا من با چند وشاق ايمن بيرون روم ، پس با ده پانزده خاصگى از لشكرگاه بيرون رفت و بجانب رى شذ « 2 » ، حكمت : تجرّع فى عدوّك الغصّة الى ان تجد الفرصة فاذا وجدتها فانتهزها قبل ان يفوتك الدّرك او يعينه الفلك فانّ الدّنيا تثبتها الاقدار و يهدمها « 3 » اللّيل و النّهار ، از دشمن غصّه فروخور تا فرصت
f . 63 a
يا بى چو يافتى فرومگذار كه چرخ دوّار و گردش ليل و نهار يا دشمن را يارى دهذ يا ترا بانتقام نگذارذ ، و سلطان محمّد بدر همذان آمذ و پنج نوبت زذ و مؤيّد الملك وزير بوذ ، سلطان بركيارق بعد از مدّتى لشكر از خوراسان و گرگان و رى فراهم آورد و روى بسلطان محمّد نهاذ و با وى مصاف داذ « 4 » ، سلطان محمّد هزيمت شذ و مؤيّد الملك گرفتار آمذ و چند روز در بند بوذ ، عاقبت پيغام بسلطان فرستاذ كه اگر خذاونذ گناه بنده ببخشذ صذهزار دينار بدهم تا خدمت وزارت به من ارزانى دارى ، سلطان اجابت كرد و او به قرض گرفتن مشغول شذ و بيك هفته اين مال ترتيب كرد و قرار بوذ كچون مال بگزارذ ديگر روز دوات وزارت پيش او نهند ، ميان او و اصحاب خزانه در تفاوت نقد و جنس خلافى مىرفت و او در آن استقصايى مىكرد و اصحاب خزانه را بيازرد ، مثل :
اتّق عثرة لسانك تأمن سطوة سلطانك « 5 » ، زبان نگاه دار تا از قهر سلطان امان يا بى ، وقت آن خلاف و مماكست نبوذ تا آن روز تاخير افتاذ ، روز ديگر گرمگاه سلطان در خرگاه خويش آسايش داذه بوذ طشت دارى باميذ آنك سلطان خفتست با قومى مىگفت چه بى
هامش
( 1 ) شه ص 546 س 25 ، مصراع اوّل : بدرديم ازين رفتن اندر فريب
( 2 ) ا آ ج 10 ص 197
( 3 ) ن ا : يهدمها
( 4 ) وقع ذلك المصافّ ثالث جمادى الاخرة سنة 494 على حدّ همدان و هو المصافّ الثانى بين الاخوين ، ر ك به ا آ ج 10 ص 205 - 206
( 5 ) فقf . 12 a