تو آن شاهى كه چون تو كامگارى * بدوران در نبينذ چشم اختر
كمينه بنده فرمانيست شاها * ترا بر چرخ گردان سعد اكبر « 1 »
ندايت كرد خورشيذ اى شهنشاه * كه جاويذان بمان تا روز محشر
سرافرازى هنرمندى جوادى * كه از دوران گرفت او هر مرادى
به تو نازذ جهان الحمد للّه * تويى صاحب قران الحمد للّه
ندايت جبرئيل از سدره كردست * كه جاويذان بمان الحمد للّه
از آن غم نيستت تا عالمى را * بدارى شادمان الحمد للّه
گمانم بوذ بگذشتن ز گردون * ز شه ديذم عيان الحمد للّه
چو در ايّام سلطان شاذمانست * دل پير و جوان الحمد للّه
نمردم تا بديذم زنده بردار * عدويت را مكان الحمد للّه
چو شذ آنكس كه بذخواه تو باشذ * بكام دشمنان الحمد للّه
بزرگى و جلالت از هنر يافت * كه رايش روشنى ماه و خور يافت
زهى شاه جهان سلطان آفاق * بدست تو كليذ بند ارزاق
غياث الدّين سلطان جوانبخت * كه آمذ جفت شاذى وز غمان طاق
خذاوند جهان سلطان مقبل * كه دولت با جنابت بست ميثاق
در امن از دولتت فغفور و خاقان * بخصب از نعمتت طمغاج و قفچاق
به روزى دخل بحر و كان بداذن * بر جودت نباشذ آنچنان شاق
ببحر و كان در آب زرّ و گوهر * همى غوّاص جودت راست تا ساق
جهانت باذ دايم بنده فرمان * ترا اقبال طايع در عدو عاق
نديذه چشم دوران در صذ و اند * كه مثلت ماذرى را زاذ فرزند
هميذون جاوذانه شاذمان باذ * مطيع راى او دور جهان باذ
هامش
( 1 ) كنايه از ستارهء مشترى ( غياث اللّغات )