ق - 1102 م ) ؛ قاضى ابو العلاى سعيد نيشابورى ( 499 ق - 1105 - 6 م ) ؛ فخر الملك يكى از پسران نظام الملك ( 500 ق - 1106 - 7 م ) ؛ قاضيان اصفهان و نيشابور ، و عبد الواحد رويانى در طبرستان ( 502 ق - 1108 - 9 م ) ؛ مودود در مسجد دمشق ( 507 ق - 1113 - 14 م ) ؛ احمديل بن و هسودان در بغداد ( 510 ق - 1116 - 17 م ) ؛ قاضى سعد الهروى در همدان ( 519 ق - 1125 - 26 م ) ؛ عبد اللطيف بن خجندى ( 524 ق - 1129 م ) ؛ الامر بامر اللّه خليفه فاطمى ( 525 ق - 1130 م ) ؛ ابو على بن افضل وزير جانشين و پسر عم او الحافظ ( 527 ق - 1132 م ) ؛ المسترشد خليفهء عباسى ( 530 ق - 1135 م ) ؛ پسر و جانشين او الراشد ( 532 ق - 1137 - 38 م ) ؛ جوهر از درباريان محبوب سنجر ( 534 ق - 1139 - 40 م ) و بسيارى از افراد كم اهميتتر . مسلما انتقام - جوييهاى وحشيانهيى نيز از سوى مؤمنين صورت مىگرفته است . همچنانكه ما در بارهء آزار « رافضيان و آزاد انديشان » در نيشابور به سال 490 ق ( - 1096 م ) ؛ قتل عام باطنيان در 495 ق ( - 10 ژوئن 1101 م ) بفرمان بركيارق ؛ به صليب كشيدن سعد الملك وزير همراه با چهار باطنى ، و ابن عطاش و برخى از پيروانش در 500 ق ( - 1106 - 7 م ) ؛ قتل عام هفتصد باطنى درآمد در 518 ق ( - 1124 م ) ؛ و كشتار عظيمترى از ايشان توسط سنجر در سال 521 ق ( - 1127 م ) بانتقام قتل معين الملك وزير ، و عباس رازى ( مقتول در 541 ق - 1146 ق 47 م ) يكى از مخالفان سرسخت اسمعيليان كه از جمجمههايشان منارهها مىساخت ، مطالبى مىشنويم .
همچنانكه قبلا گفته شد ، بر اثر جنگهاى داخلى كه در اوايل اين عصر رواج داشت ، ملاحده پايههاى قدرت خود را چنان تثبيت و تحكيم كردند كه بهتر از آن نمىشد . البته بركيارق به هوادارى ايشان متهم بود ، يا دستكم در ازاى برخوردارى از پشتيبانى ايشان ، يا بيطرفى مساعدشان ، نسبت به آنان تا حدود زيادى اغماض روا مىداشت . ابن اثير در حوادث سال 494 ق ( - 1100 - 1 م ) مىگويد كه بركيارق ، مؤيد الملك يكى از پسران نظام الملك را كه محبوس بود ، بخاطر اظهار اين مطلب
هامش
- ) دانستهاند .