تخطي إلى المحتوى الرئيسي

دو سفرنامه از جنوب ايران ( فارسى ) — صفحة 97

مساهمون:

ص٩٧
شريفه :
« ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِيمِ »
« 1 » در آنجا به ظهور مىرسد . و اغلب اين دشت منظم و منسق و آباد و معمور و مسمى به شيور است . و به فاصله نيم فرسنگ و يك فرسنگ و زياده و كمتر از راه سمت مشرق زنجيره‌هاى كوه است ، و سمت مغرب به همين فاصله كناره درياست . و اصل راه را بايد از وسط چند دره گذشت كه مشهور آنها دره « بچه - كش » و دره « دردعمل » كه نزديكى چاه‌پن است . و آب در آن دره‌ها ناياب است . و تمامى جنبين راه مغربا و مشرقا درختان نخل واقع كه پانصدپانصد و دويست‌دويست در مكان‌هاى مختلف به هيأت اجتماع مىباشد . و دور تمامى نخيلات مزبورات را به عوض ديوار به مثابه سنگر خاكريز كرده‌اند و ارتفاع خاكريزها يك ذرع و نيم الى دو ذرع است ، و قطر آن خاكريزان زياده از ارتفاعش مىباشد . و هريك از اين نخلستان را كه باغ مىنامند ، سنگرى است بسيار مضبوط و محكم كه اگر از پانصد قدمى توپ دوازده پوند به طرف آن خاكريزها بيندازند ممكن نيست كه گلوله‌اش از آن طرف بيرون رود . ظاهر اين است كه اين خاكريزها را بيشتر به جهت شرب نخيلات ساخته باشند ، كه هنگام نزول رحمت الهى و آمدن سيلاب آب در آنجا جمع شود . و تمامت اين باغات و خاكريزها از دور به تركيب تسبيح به نظر جلوه‌گر است . و اصل اين باغات اغلب بطور مربع است ليكن گوشه ندارد و اگر احيانا وقتى اتفاق افتد به جهت سنگر مىتوان به زودى گوشه از براى آنها درست كرد .
هامش
( 1 ) . آيهء 68 ، سورهء صافات .