ما زال تجرى على الدنيا حراسته * حتى لقد ظن كل انه الفلك 40
ليكن بهترين اثرى كه از شيمهء كريمهء صولت و انتقام منبعث شود و نيكوترين ثمرى كه از حدايق شقايقزار ميدان التحام به دست آيد ، قطع مواد فساد خصم الدالخصام از ميان انام است و حسم ريشهء خار اضرار از راه خواص و عوام يعنى در مراعات ضوابط و قوانين الهى و محامات روابط و آيين مملكت و شاهى ، مقصود اكبر ، سد طريق بىانجام بغى و طغيان اغوال گمراه و شدّ اعناق مطيعان نفس شيطان اشتباه باشد . و مطمح نظر خسران خسروان ظلمشعار در دعوى سرورى و اقتدار بر طبق كلام
« وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما فَإِنْ بَغَتْ إِحْداهُما عَلَى الْأُخْرى فَقاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِيءَ إِلى أَمْرِ اللَّهِ »
41 و المنة لله كه از به دو ظهور ماهچهء لواى والاى خلافت و برترى اين خاندان عليا از افق
« قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ »
42 و از حين صدور منشور باهر النور
« إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ »
43 به ملكت و سرورى جهان بالطول و العرض به اسم سامى اين ارومهء اصطفى و ارتضى ، مبين اقصى مدارج همت و اعلى معارج نيت ( 189 آ ) اين سلاطين معدلتشعار و خواقين كامكار ، به دعوى « نحن رجال نحب على الحق و نبغض على الحق » بر ادارهء مدار شرع مستقيم ، بر مركز دين قويم ، انحصار داشته و همواره همم عاليه بنابر ايتمار امر مطاع
« وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ »
44 در عرضهگاه سپاه به التيام افواج
« يُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ »
45 به جهت اعلاء كلمة الله گماشتهاند .
چنانچه در اين اوان سعادتاقتران كه آوازهء سلطنت و شاهى اين سلطان دينمحمدى و فرازندهء لواى احمدى اعنى نواب اعليحضرت ظل اللهى آويزهء گوش ماه و ماهى است ، لا يزال خيام رنگين و صمصمام خونين مجاهدان دين مبين را حصار آهنين شرع متين ساخته و خيام سعادتفرجام ملت پاك را با عمده و اوتاد اسنه و رماح غازيان چالاك به ذروهء سماك افراخته ، خار اضرارى از شرارت اغيار به دامن سالكان مسلك ملت حنيف نخليد كه به داس سيوف معوجه به قطع عرق آن نپرداخت و دست ستمكارى بر رهروان طريق دراز نشد كه به كمند بلند انتقامش نبسته و بال گردن نساخت . بيت :
خداى داد دگر ملك را ز فتنه امان * فروخت لمع سنان تو چهرهء ايمان
پناه جسته ز بيداد كفر ، لشكر دين * به ظل رايت سلطان كشور ايمان
هر آن ذى شوكت با اقتدارى كه از راه رفتهء تسويلات شيطانى و شيفتهء هواجس نفسانى ( 189 ب ) و از دولت چند روزهء دنياى ناپايدار و مكنت بىاعتبار ثروت و اقتدار ، سرمست بادهء غفلت و غرور و بر حسب مخالفت نهى
« فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَ لا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ »
46 به ارتكاب قبايح افعال و فضايح اعمال ، از منازل حسن عاقبت و عافيت خاتمت ، به چندين مرحله دور گشته دو روزه امهال پرستش داور كردگار و اهمال گردش روزگار را كه به مضمون
« فَلا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ »
47 دربارهء آن مدهوش