حسن بن سهل
به اعتقاد صاحب جامع الحكايات و جامع التاريخ بعد از قتل فضل و وصول مأمون ببغداد حسن قايممقام برادر شده ، قدم بر مسند وزارت نهاد و در سنهء تسع و مأتين « 1 » مأمون پوران « 2 » بنت حسن را در حبالهء نكاح آورد و حسن در حسن جشن و وفور احسان و انعام خواص و عوام بمرتبهاى مبالغه نمود كه مزيدى بر آن متصور نبود . وفاتش در زمان متوكل خليفه فى سنة ست و ثلثين و مأتين « 3 » اتفاق افتاد .
احمد بن ابى خالد
بروايت اصح پس از كشته شدن ذو الرياستين مأمون سرانجام مهام وزارت را باحمد بن ابى خالد تفويض فرمود و احمد باندك زمانى صاحب اختيار شده در امور ملك نيز دخل نمود . از احوال او زياده ازين چيزى بوضوح نپيوست
در جامع التواريخ مسطورست كه : در بعضى از تواريخ مذكورست كه :
احمد بن يوسف و ابى عباد ثابت بن يحيى الرازى و ابو عبد الله محمد « 4 »
در سلك وزراى مأمون « 5 » انتظام داشتند و اللّه اعلم بالصواب .
فضل بن مروان
بقول بعضى از مورخان در زمان معتصم بمرتبهء وزارت رسيد و چندگاهى در تكفل آن امر خطير روزگار گذرانيد . در جامع الحكايات
هامش
( 1 ) سال 209
( 2 ) در اصل : بوران
( 3 ) سال 236
( 4 ) در اصل :
احمد بن يوسف بن ابى عباده و ثابت بن يحيى الرازى و ابو عبد اللّه بن محمد .
( 5 ) در اصل فزوده شده : عليه اللعنه .