خواجه امين الدين محمود از كنج اختفا بيرون آمده ، بملازمت مظفر حسين ميرزا اشتغال نمود و بواسطهء خدمات سابقه و وسايل لاحقه مرتبهء بلند و درجهء ارجمند يافت و چون متقاضى اجل دررسيد در اوايل سنهء عشر و تسعمائه « 1 » بجهان جاودانى شتافت .
رباعى
هركس كه ز بادهء بقا جامى يافت * هرچند كه در بزم فنا كامى يافت
پيمانهء عمر او چو « 2 » شد مالامال * مانندهء ديگران سرانجامى يافت
خواجه علاء الدين على ميكال
بصفت اصالت موصوف بود و بحسن خط مشهور و معروف . سالها صاحب توجيه ديوان پادشاه صاحبقران ميرزا سلطان حسين بود و بالاخره بمنصب وزارت رسيده ، چند سال بلوازم آن امر مشغولى فرمود و در اوقات ملازمت هرگز بمحنت اخذ و قيد مبتلا نشد و چون اجل موعود متقاضى گشت داعى حق را لبيك اجابت گفته ، بعالم بقا انتقال نمود .
رباعى
فخر وزراء خواجه على ميكال * شد سوى سراى خلد ازين دار ملال
از حكم خداوند كريم متعال * باشد همه را كار همين در همه حال
خواجه كمال الدين حسين منصور
بسيار سليمنفس و كمآزار و متواضع بود و مدت مديد در بلدهء مرو بوزارت ابو المحسن ميرزا قيام مىنمود و در سنهء ثلث و تسعين و تسعمائه « 3 » حسب الحكم بدار السلطنهء هراة شتافته ، خواجه مجد الدين
هامش
( 1 ) سال 910
( 2 ) در اصل خ : چه
( 3 ) سال 993 ولى پيداست كه قطعا درست نيست و بايد 893 باشد يا 903 باشد