عهد « 2 » و پيمان شهنشاهى اگر بايد شكست * بايد از عهد من و پيمان من ياد آوريد « 1 »
با وجود شوكت تخت و شكوه ظاهرى * گاهى از درويشى پنهان من ياد آوريد
گر معاذ اللّه فتد در مذهب ايمان خلل * از رواج مذهب و « 3 » ايمان من ياد آوريد
ور به اولاد نبى خوارى رسد وين خود مباد * عزت آن جمع در دوران من ياد آوريد « 4 »
از من و دوران فرمانم « 5 » شما را ياد باد * روح « 6 » من اى از شما تا صبح محشر شاد باد
چون « 7 » شه روى زمين شد ساكن زير زمين * آنچنان شاهى كه مىبودش غم ما اينچنين
هست از بهر كدامين روز « 8 » آه شعلهبار * هست از بهر چه شبها شعلههاى آتشين
دست بگشائيد تا در جيب جان چاكى زنيم * آنچنان چاكى كه نشناسيم جيب از آستين
بحر خشك ديده را آمادهء طوفان كنيم * تا رساند موجهء اول برين چرخ برين
سينهء افسرده را نزديك آن آتش بريم * كاتش دوزخ ز تأثيرش شود دورى درين
بىوجو شاه بيزاريم از اين هستى كه هست * جان فكار و تن نزار و سينه محزون دل حزين
ما بدين حاليم و مىجوييم از خوابى نشان * كاندران يابيم وصل خسرو جنت نشين
تا به خاك افتيم بر سر خاك مهجورى كنيم * و اندران حالت سخن از محنت دورى كنيم
كاى قضا قدر قدر مقدار در آفاق طاق * وى فريدون فردا را راد « 9 » خاقان « 10 » طمطراق
تا قضا بر بام عمرت كوفت طبل الوداع * تا قدر زد بر در وصل تو كوس الفراق
چون دل نيلى لباسان تو يعنى نه فلك * گشت هفت اقليم ويران خاصه اقليم عراق
در عجم ديار كى ماند چنين كاهل عجم * بهر پابوست بهم دادند دست اتفاق « 11 »
نقد جان بهر نثارت بر كف اينك مىرسد « 12 » * با درون پر ز شوق و با دل پر اشتياق
چون سخن رانيم كاندر ملك ايران پست شد * قصرهاى سر به كيوان سودهء گردون « 13 » رواق
شاه فرمايد كه شد بانو عروس تخت جفت * آنكه سازد رشگ نه طاق سپهر اين چار طاق
ما از آن شادى چو بگشاييم چشم از خواب غم * غلغلى يابيم كافتادست در ملك عجم
هامش
( 1 ) - م : اين بيت را ندارد
( 2 ) - م : عهد پيمان ن : عهد پيمانى
( 3 ) - مز ، ب : « و » ندارد
( 4 ) - ن : اين بيت را ندارد
( 5 ) - ن : از من و فرمان و دورانم
( 6 ) - مز ، م : « اى » ندارد
( 7 ) - ن : از اين بيت تا « كاى قضا قدر قدر مقدار . . . » ندارد
( 8 ) - م : روزه
( 9 ) - ن : رادى
( 10 ) - ب : خان
( 11 ) - ن : اين بيت را ندارد
( 12 ) - مز : ميرسند
( 13 ) - م : كيوان بر . ن : گردون بر