نهاده و به مدعاى خاطر اين مخلص راسخ الاخلاص « 1 » و محب صادق الاختصاص « 2 » روى زمين را به زير نگين سليمان آيين در آورده و بر تخت بخت و مسند دولت قرار گرفته ابواب مرحمت و معدلت بر روى خلالق گشاده . پس اگر به شكر اين « 3 » موهبت كبرى و تهنيت عظمى « 4 » كه منتج مسرت تمام و مثمر بهجت لاكلام است هميشه اظهار فرح و شادمانى نموده تهيهء اسباب عيش « 5 » و كامرانى كند سزاست و همواره به شكرگذارى سلطنت بىزوال و دولت بىانتقال مفهوم اين ابيات دلگشا و مضمون اين اشعار مسرتفزا ورد زبان سازد « 6 » . شعر « 7 » :
دلا شكر كز گردش روزگار * به كام دل دوستان گشت كار
خدا « 8 » از كرم لطف و رحمت نمود * در فيض بر روى عالم گشود
جهان را به شاه جوانبخت داد * به رويش در فتح و دولت گشاد
چو دولت رخ شاه فرخنده ديد * جوان شد كه دولت به دولت رسيد
جوان گشت از اقبال او « 9 » چرخ پير * به اقبال و « 10 » دولت شد اقليمگير
بسى برد دور فلك انتظار * بسى روز طى كرد بس روزگار
بسى كرد سير آن سپهر بلند * كه طالع شد آن كوكب ارجمند
چو بختش بر او رنگ شاهى نشاند * فلك بر سرش در و گوهر فشاند
سپهرش سليمان ثانى نوشت * سزاوار تخت كيانى نوشت « 11 »
هماى سعادت ز چرخ بلند * برين خاكدان ظل رحمت فكند
ز تختش « 12 » زمين ارجمندى گرفت * ز نختش فلك سربلندى گرفت
جهان يافت زيب دگر از نوى * مگر نوشد ايام كيخسروى
نوى يافت آيين شاهى ازو * بنازيد مه تا به ماهى ازو
چو شد نام شه سكهء روى زر * زر از نام او يافت زيبى « 13 » دگر
شهنشاه عادل دل نيك راى * ز سر تا به پا محض لطف خداى
ز شاهان فزون در بلند اخترى * سليمان به دو داده انگشترى [ 385 ]
ز الطاف يزدان « 14 » قوى پشت او * نگين سعادت در انگشت او
سعادت ازو ديده « 15 » اقبال « 16 » و بخت * مباهى به اقبال او تاج و تخت
به اقبال او بخت را صد نياز * ز پابوس او بخت شد سرفراز
چو لطف خدا شد مددكار او * به هر كار دولت بود يار او
هامش
( 1 ) - م : الاختصاص
( 2 ) - م : الاخلاص
( 3 ) - م : ندارد
( 4 ) - م : عظيمى
( 5 ) - م : ندارد
( 6 ) - م : دارد
( 7 ) - م : ندارد
( 8 ) - م : جدا
( 9 ) - م : اين
( 10 ) - م : ندارد
( 11 ) - م : مصرع را ندارد
( 12 ) - م : بخشش
( 13 ) - م : زيب
( 14 ) - م : « يزدان » ندارد
( 15 ) - م : يافته
( 16 ) - م : ندارد