( 7 )
( ثُمَّ لَتَرَوُنَّها عَيْنَ الْيَقِينِ )
: ( و سپس آن را به عين اليقين مشاهده خواهيد كرد )
( 8 )
( ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ )
: ( و سپس در آن روز از نعيم خدا بازخواست خواهيد شد )
در مقام تهديد ايشان مىخواهد بفرمايد : نه ! هرگز اين سرگرمى بيهوده سودى برايتان ندارد و شما را از اهداف مهمّتان باز مىدارد ، و به زودى از آثار سوء اين غفلت خود آگاه خواهيد شد ، وقتى كه از زندگى دنيا منقطع شويد و مرگتان فرا برسد .
سپس در مقام تأكيد مجددا مىفرمايد : به زودى خواهيد دانست ، ليكن بعضى « 1 » آيهء اوّلى را دربارهء زمان مرگ و دوّمى را دربارهء قيامت و هنگام بعث دانستهاند و باز با كلمهء ( كلّا ) ردع سابق را تكرار و تأكيد نموده و مىفرمايد : اگر به علم يقينى و بدون شك و ترديد حقيقت امر را ببينيد ، هر آينه سوگند مىخورم كه به زودى جحيم و دوزخ را كه جزاى اين مباهات و مفاخرة است خواهيد ديد ، و منظور از ديدن و رؤيت در اينجا ، رؤيت قلبى است كه از آثار علم اليقين مىباشد و اين رؤيت قبلى ، قبل از قيامت براى اهل يقين حاصل مىشود .
در ادامه مىفرمايد : به زودى دوزخ را با يقين محض و به نحو عينى مشاهده مىكنيد كه مراد از ( عين اليقين ) ديدن در قيامت و بوسيلهء چشم ظاهر است و آنگاه مىفرمايد :
سپس در آن روز از نعيم الهى بازخواست مىشويد ، توبيخ و تهديد اين سوره اگر چه ظاهرا به مورد خاصّ تكاثر و مباهات در تعداد نفرات و اموال مربوط مىشود ، امّا در واقع متوجّه عموم مردم است ، به خصوص كسانى كه سرگرم به نعمات پروردگار خود شده و تكاثر در نعمات ، آنها را از ياد صاحب نعمت بىخبر كرده و مراد از ( نعيم ) مطلق نعمتهاست ، اعم از نعمتهاى ظاهرى و باطنى ، بنابراين هر انسانى از هر نعمتى كه خدا به او داده بازخواست خواهد شد ، بايد دانست به كار بردن نعمتها در جهت رضايت خدا ( شكر نعمت ) ، انسان را به طاعت و بندگى مىرساند ( كه غايت اصلى آفرينش
هامش
( 1 ) . تفسير قرطبى ، جلد 20 .