سوره شمس
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ غرض سوره : ذكر بعضى از آيات الهى و تذكّر دادن انسان به اين معنا كه رستگارى او در تزكيهء نفس و تطهير آن از زشتى و گناهان است ، و بيان بخشى از ماجراى قوم ثمود و عقوبت آلوده كردن نفس . ( 1 ) ( وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها ) : ( سوگند به خورشيد و گسترش نور آن ) ( 2 ) ( وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها ) : ( سوگند به ماه ، وقتى كه پيرو آفتاب تابانست ) ( 3 ) ( وَ النَّهارِ إِذا جَلَّاها ) : ( و قسم به روز وقتى كه همه جا را روشن مىكند ) ( 4 ) ( وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها ) : ( و قسم به شب وقتى كه روز را مىپوشاند ) ( 5 ) ( وَ السَّماءِ وَ ما بَناها ) : ( و قسم به آسمان و كسى كه آن را بنا كرده ) ( 6 ) ( وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها ) : ( و قسم به زمين و آنكه آن را گسترانيده ) ( 7 ) ( وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها ) : ( و قسم به جان آدمى و آن كس كه آن را نظام و صورت بخشيده و به حدّ كمال آفريده ) ( 8 ) ( فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها ) : ( و خير و شرّ آن را به او الهام كرده ) ( 9 ) ( قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها ) : ( محققا هر كس جان خود را تزكيه كند رستگار مىشود ) ( 10 ) ( وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها ) : ( و هر كس آن را آلوده سازد ، زيانكار خواهد شد ) مىفرمايد : قسم به خورشيد و گستردگى نور آن كه درست مانند تابش نور ايمان به