سوره شمس
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
غرض سوره : ذكر بعضى از آيات الهى و تذكّر دادن انسان به اين معنا كه رستگارى او در تزكيهء نفس و تطهير آن از زشتى و گناهان است ، و بيان بخشى از ماجراى قوم ثمود و عقوبت آلوده كردن نفس .
( 1 )
( وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها )
: ( سوگند به خورشيد و گسترش نور آن )
( 2 )
( وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها )
: ( سوگند به ماه ، وقتى كه پيرو آفتاب تابانست )
( 3 )
( وَ النَّهارِ إِذا جَلَّاها )
: ( و قسم به روز وقتى كه همه جا را روشن مىكند )
( 4 )
( وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها )
: ( و قسم به شب وقتى كه روز را مىپوشاند )
( 5 )
( وَ السَّماءِ وَ ما بَناها )
: ( و قسم به آسمان و كسى كه آن را بنا كرده )
( 6 )
( وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها )
: ( و قسم به زمين و آنكه آن را گسترانيده )
( 7 )
( وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها )
: ( و قسم به جان آدمى و آن كس كه آن را نظام و صورت بخشيده و به حدّ كمال آفريده )
( 8 )
( فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها )
: ( و خير و شرّ آن را به او الهام كرده )
( 9 )
( قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها )
: ( محققا هر كس جان خود را تزكيه كند رستگار مىشود )
( 10 )
( وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها )
: ( و هر كس آن را آلوده سازد ، زيانكار خواهد شد )
مىفرمايد : قسم به خورشيد و گستردگى نور آن كه درست مانند تابش نور ايمان به