سوره اعلى
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
غرض سوره : تسبيح و منزّه داشتن خالق مدبّر عالم و موعظه و انذار خلق .
( 1 )
( سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى )
: ( نام پروردگار بلند مرتبهء خود را منزّه بدار )
( 2 )
( الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى )
: ( آنكس كه آفريد و هر چيز را در جاى خود قرار داد )
( 3 )
( وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَدى )
: ( و آنكس كه هر چيز را اندازهگيرى نمود و بسوى هدفش هدايت فرمود )
( 4 )
( وَ الَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعى )
: ( و آنكس كه چراگاهها را از زمين بيرون آورد )
( 5 )
( فَجَعَلَهُ غُثاءً أَحْوى )
: ( و سپس آن را به صورت خاشاكى سياه در آورد )
از آنجا كه اسم دلالت بر مسمّى مىكند ، متوجّه مىشويم منظور از اينكه به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم فرمان مىدهد ، نام پروردگارت را تنزيه كن ، اين است كه : هر وقت نام پروردگارت را به زبان مىآورى نام غير او نظير آلهه و شركاء و شفعاء را به زبان مياور و به آنها نسبت ربوبيّت مده ، چون ساحت پروردگارت منزه از شرك است و شايد هم مراد اين باشد كه امورى را كه لايق ساحت مقدّس خداوند نيست از قبيل : جهل و ظلم و غفلت و . . . و هر صفت نقص و عيب را به خدا منسوب نكن ، اين مرحلهء تنزيه و تقديس زبانى است كه البته بايد با تنزيه خدا در مرحله عمل نيز موافق باشد و لازمهء چنين تنزيهى توحيد كامل و نفى شرك است .