مىدهند و عملشان فقط براى وجه اللّه است و عبوديّت خود را در مرحلهء عمل خالص كردهاند ، كه با استناد به روايات كه شأن نزول اين آيات را دربارهء اهل بيت عليه السّلام ( حضرت على عليه السّلام ، حضرت فاطمه ( س ) امام حسن عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام ) دانستهاند ، منظور از ابرار بطور خاصّ اهلبيت ( عليهم السلام ) هستند ، ولى به طور عام شامل همهء كسانى كه به راه و روش ايشان متمسّك باشند ، مىشود .
به هر جهت آيهء شريفه مىخواهد بفهماند كه نهايت و سرانجام كار شاكران و ابرار اين است در بهشت از شرابى مىنوشند كه در خنكى و معطّر بودن مانند كافور يا آميخته با آن است .
( 6 )
( عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً )
: ( از سرچشمهء گوارايى آن بندگان خاص خدا مىنوشند كه به اختيار ايشان هر كجا كه بخواهند جريان مىيابد )
مىفرمايد : آن ابرار از چشمهء خاصّى مىنوشند كه فقط به بندگان خاصّ خدا اختصاص دارد و آنان در دنيا به بندگى پروردگارشان كرامت يافته و در آخرت از ثواب نيكوى او بهرهمند مىشوند ، و آن چشمه هر جا كه ايشان اراده كنند ، جريان مىيابد و اين تجسّم حقيقت اعمال صالح آنهاست كه در بهشت جاويد به اين صورت برايشان ظاهر مىشود و اينكه ما تفجير را به معناى مشيّت و اراده معنا كرديم ، به دليل آنست كه نعمتهاى بهشت فقط با خواست و ارادهء اهل بهشت محقّق مىشود .
( 7 )
( يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً )
: ( آنها به نيكى به عهد و نذر خود وفا مىكنند و از روزى كه شرّ آن همه را فرا مىگيرد ، بيمناكند )
( 8 )
( وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً )
: ( و به فقير و يتيم و اسير طعام مىدهند ، با وجود احتياجى كه به آن طعام دارند )
در تفسير كشّاف از ابن عباس نقل شده كه امام حسن عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام بيمار شدند و رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم با جمعى از صحابه از ايشان عيادت كرد ، مردم به على عليه السّلام گفتند : چه خوب است براى بهبودى فرزندانت ، نذرى كنى ، على عليه السّلام و فاطمه ( س ) و فضّه كنيز ايشان نذر كردند كه اگر كودكان بهبودى بيابند ، سه روز ، روزه بگيرند ، بچهها بهبودى يافتند و