كند ، نمىتوانيم از دست او بگريزيم ، بطوريكه او نتواند بر ما دست يابد و ما وقتى قرآن را كه كتاب هدايت است شنيديم ، بىدرنگ ايمان آورديم ، چون هر كس به قرآن ايمان بياورد در حقيقت به پروردگار خود ايمان آورده و هر كس به پروردگارش ايمان بياورد ، ديگر ترسى نخواهد داشت ، نه ترس از كاستى در خير ( كه مثلا خدا به ظلم ، عمل خير او را ناقص كند ) و نه ترس از اينكه مكروه او را احاطه كند .
( 14 )
( وَ أَنَّا مِنَّا الْمُسْلِمُونَ وَ مِنَّا الْقاسِطُونَ فَمَنْ أَسْلَمَ فَأُولئِكَ تَحَرَّوْا رَشَداً )
: ( و اينكه ما دو طائفهايم بعضى از ما مسلمانند و بعضى منحرف ، پس هر كس تسليم خدا گردد ، راه رشد را در پيش گرفته است )
( 15 )
( وَ أَمَّا الْقاسِطُونَ فَكانُوا لِجَهَنَّمَ حَطَباً )
: ( و امّا منحرفين هيزم دوزخ خواهند بود )
( مسلم ) يعنى كسى كه تسليم امر خدا باشد و ( قاسط ) يعنى ميل كننده به سوى باطل .
در ادامه جنّيان مىگويند : ما جنّيان دو گروه هستيم ، دستهاى آنها كه تسليم امر خدا و مطيع او هستند و ديگرى ، كسانى كه از امر خدا و حقّ عدول كرده و منحرف شدهاند ، و كسانى كه تسليم امر خدا گشتند ، در صدد يافتن واقع و پيدا كردن حقّ برآمدند و امّا منحرفان هيزم جهنمّند و در آنجا بوسيلهء سوختن معذّب مىشوند و جانشان شعلهور مىگردد ، بعضى مفسرّان « 1 » قسمت دوّم آيهء 14 و آيهء 15 را قول خداى متعال خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم دانستهاند .
( 16 )
( وَ أَنْ لَوِ اسْتَقامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً )
: ( و اينكه اگر جنّ و انس بر راه رشد استقامت و پايدارى بورزند ، ما ايشان را آبى گوارا و زياد مىچشانيم )
( 17 )
( لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَ مَنْ يُعْرِضْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِ يَسْلُكْهُ عَذاباً صَعَداً )
: ( تا در آن آنها را آزمايش كنيم و كسى كه از ياد پروردگارش اعراض كند ، خدا او را به عذابى دشوار دچار مىكند )
( لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً )
كنايه از توسعهء رزق است .
هامش
( 1 ) . تفسير روح المعانى ، جلد 29 .