ملازمه بين خود و عملتان را از بين ببريد و اين ملازمه قابل تغيير نيست .
( 8 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ يُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ يَوْمَ لا يُخْزِي اللَّهُ النَّبِيَّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ نُورُهُمْ يَسْعى بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنا أَتْمِمْ لَنا نُورَنا وَ اغْفِرْ لَنا إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد به سوى خدا باز گرديد با توبهاى خالص ، اميد است پروردگارتان از گناهانتان درگذرد و شما را وارد در بهشتهايى نمايد كه نهرها در دامنهء آن جاريست ، در روزى كه خدا ، نبى و مؤمنان همراهش را خوار نمىسازد ، نورشان پيشاپيش آنها و از جانب راستشان در حركت است ، مىگويند :
پروردگارا نور ما را برايمان كامل كن و ما را بيامرز كه همانا تو بر هر چيز توانايى )
( نصوح ) از مادّهء ( نصح ) به معناى جستجو از بهترين عمل و گفتار سودبخش است و در معناى اخلاص نيز كاربرد دارد ، بنابراين توبهء نصوح ، توبهاى خالصانه است كه صاحبش را از بازگشت به جانب گناه باز مىدارد و يا بنده را براى رجوع از گناه خالص مىسازد .
بعد از آيه سابق كه مؤمنان را به حفظ خود و اهل خود از آتش فرمان داد ، در اين آيه به همهء مؤمنان مىفرمايد كه توبه كنند ، آن هم توبهاى خالصانه « 1 » و براى تشويق و ترغيب مؤمنان به توبه مىفرمايد : اميد است كه خدا گناهانتان را بپوشاند و شما را وارد در بهشتهايى چنين و چنان نمايد ، در روز قيامت كه آن روزيست كه خداوند شخصيّت پيامبر و مؤمنين همراه او را نمىشكند و آنان را از كرامت محروم نمىسازد و وعدههاى جميلى را كه به ايشان داده بود ، خلف نمىكند .
و اينكه قيد همراه پيامبر بودن را به ايمان آنها افزود به جهت آنست كه بفهماند
هامش
( 1 ) . قبلا هم گفتيم كه على عليه السّلام در مورد توبه فرمودهاند ، در توبه حقيقتى هفت شرط لازم است : ندامت از گناه گذشته ، قضا و اعادهء فرائض فوت شده ، ردّ مظالم ، حلاليّت طلبيدن از افراد مورد ستم ، عزم حقيقى بر عدم مراجعت به گناه ، ذوب كردن گوشتى كه از حرام و معصيّت روييده ، چشاندن تلخى و سختى طاعت به نفس ، همانطور كه قبلا شرينى و لذّت معصيّت را به آن چشانيده .