سوره صّف
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
غرض سوره : تحريك بر جهاد و بيان اينكه اين دين نورى درخشان از ناحيهء خداى سبحان است و اثبات رسالت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم و وجوب اطاعت از او .
( 1 )
( سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ )
: ( هر چه در آسمانها و زمين است براى خدا تسبيح گويند و او خدايى عزيز و حكيم است )
دربارهء تسبيح و تنزيه خدا از هرگونه عيب و نقص در سورهء حشر گفتگو كرديم ، در اين آيه اشارتى به توبيخ مؤمنان بابت كوتاهيهايشان وجود دارد ، مىفرمايد هر چه در آسمانها و زمين است خداوند را از آنچه لائق ساحت كبرياى او نيست منزّه مىشمارند و او عزيزيست كه هرگز مغلوب نمىشود و حكيمى است كه افعالش محكم و متقن است .
( 2 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد چرا چيزى را مىگوييد كه عمل نمىكنيد ؟ ! )
( 3 )
( كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ )
: ( اين گناه بزرگى در نزد خداست كه چيزى را بگوييد كه انجام نمىدهيد )
آيه شريفه به نحو عموم و اطلاق مسلمانان را از تناقض ميان گفتار و كردار نهى مىكند ، امّا از سياق استفاده مىشود كه گويا بعضى از مؤمنان قبل از جنگ وعدهء ثبات و