رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم آن زن را به شوهرش نداد ، ولى مهريهاى را كه شوهر به همسرش داده بود به آن مرد برگردانيد .
آيه مىفرمايد : اگر زنان مؤمنهاى به سوى شما هجرت كردند ، ايمان آنها را بيازماييد ، يعنى به وسيله شهادت افراد يا سوگند « 1 » و غيره آزمايش كنيد و مطمئن شويد كه آنها مؤمن هستند يا نه ، و در حاشيه مىفرمايد : علم به چنين امور باطنى كار خداست و شما فقط علمى ظنّى و عادّى مىتوانيد در اين امور بدست آوريد ، در ادامه مىفرمايد : اگر آنها را مؤمن يافتيد آنها را نزد خود نگه داريد و به نزد كفّار باز نگردانيد ، چون رابطهء همسرى بين زن مؤمن و مرد كافر منقطع است ولى شما موّظف هستيد كه مهريهاى را كه مردان كافر به زنان مؤمن خود دادهاند به آنها پس دهيد و بعد از آن مانعى براى ازدواج شما با آن زنان باقى نمىماند ، آنگاه مىفرمايد : به عصمت كافران متمسّك نشويد .
ازدواج دائمى را عصمت ناميدهاند « 2 » ، چون ناموس زن را حفظ مىكند ، و اين عبارت به معناى آنست كه مردانى كه مسلمان مىشوند نبايد ، در صورت كافر بودن زن ، باز هم عقد ازدواج او را ابقاء دارند ، بلكه بايد آنها را رها كنند ، چه آن زنان مشرك باشند و يا از اهل كتاب ( يهود ، نصارى و مجوس ) ، و اگر زنى از شما مسلمانان به كفّار پيوست ، شما نيز مهريهء او را از كفّار مطالبه كنيد ، همچنانكه آنها مىتوانند مهريهء زنى را كه به شما مسلمانان پيوسته از شما مطالبه كنند ، و در آخر مىفرمايد : اين دستورات همه احكام الهى است و او به جهت علم و حكمت خود به مصالح شرايع آگاه است و مطابق آن مصالح براى شما قانون تشريع مىكند .
( 11 )
( وَ إِنْ فاتَكُمْ شَيْءٌ مِنْ أَزْواجِكُمْ إِلَى الْكُفَّارِ فَعاقَبْتُمْ فَآتُوا الَّذِينَ ذَهَبَتْ أَزْواجُهُمْ مِثْلَ ما أَنْفَقُوا وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ )
: ( و اگر از زنان شما كسانى كافر شده و به نزد كفّار رفتند ، شما در مقام انتقام برآييد و به اندازهء مهر و نفقهاى كه
هامش
( 1 ) . كما اينكه روايت شده حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلم آن زن را سوگند دادند تا مبادا او از كينهء شوهر به مدينه هجرت كرده باشد و او سوگند خورد كه فقط به انگيزه تشرّف به اسلام به مدينه مهاجرت كرده است .
( 2 ) . از همين جا استفاده مىشود كه ازدواج دائمى زن كافر جايز نيست ( مترجم ) .