و در ادامه آنها را از اينكه فرزند غير شوهر يا رفيق خود را به شوهر نسبت دهند ، نهى مىكند ، چون اين عمل كذب و بهتانى است كه با دست و پاى خود مرتكب شدهاند .
نهى از معصيت رسول در امر معروف به جهت آنست كه بفهماند آنچه رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم در مجتمع اسلامى سنّت نموده و مرسوم كند ، براى جامعهء اسلامى عملى معروف و پسنديده است و مخالفت با آن ، مخالفت با سنّت اجتماعى و بىاعتبار كردن آنست ، پس اين عبارت شامل ترك معروف ، از قبيل نماز ، روزه و زكات و نيز شامل ارتكاب منكر از قبيل خود آرايى و عشوهگرى مىشود .
و در آخر براى تقويت اميدوارى و رجاء در آن زنان مىفرمايد : خداوند آمرزنده و مهربان است .
( 13 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَئِسُوا مِنَ الْآخِرَةِ كَما يَئِسَ الْكُفَّارُ مِنْ أَصْحابِ الْقُبُورِ )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، هرگز قومى را كه خدا بر آنان غضب كرده ، يار و دوستدار خود نگيريد ، چون آنها از عالم آخرت به كلّى مأيوسند ، همانطور كه كفّار از مردگان نااميدند )
در اينجا مؤمنان را از دوستى با يهود نهى مىكند و مىخواهد بفرمايد يهودى كه خداوند بر ايشان غضب كرده ، مانند كفّار مشرك و بت پرست ، منكر معادند و از ثواب آخرت مأيوسند ، همانطور كه منكرين قيامت از مردگان خود مأيوسند و براى آنها هيچ وجود و حياتى قائل نيستند و مرگ را فنا مىدانند .
خداى تعالى مىخواهد در اين آيه شقاوت دائمى و هلاكت ابدى يهود را به مؤمنان ياد آورى كند تا از دوستى با آنان و معاشرت ايشان پرهيز كنند .