( پروردگارا ما را مايهء امتحان و فتنهء كسانى كه كافر شدند ، قرار مده و ما را بيامرز كه همانا فقط تو عزيز و حكيمى )
اين قسمت متن دعاى ابراهيم عليه السّلام و پيروان اوست و همهء گفتار قبلى مقدّمهاى براى طرح اين مطلب بود ، در اينجا از خداى خود مىخواهند كه آنها را از آثار سوء تبرّى از كفّار ، پناه دهد و ايشان را بيامرزد ، ( فتنه ) يعنى وسيلهء امتحان و اينكه گفتند : خدايا ما را فتنهء كفّار قرار مده ، يعنى خدايا كفّار را بر ما مسلّط مساز تا بواسطهء ما مورد امتحان قرار بگيرند و آنچه فساد در وسع خود دارند بيرون بريزند و بر آزار و اذيّت ما بپردازند .
و كلمهء ( ربّنا ) را براى برانگيختن رحمت الهى تكرار كردهاند و سپس تقاضاى مغفرت نموده و خداوند را با نام عزيز و حكيم مخاطب ساختهاند ، يعنى تو خدايى هستى كه بر بندگان خود قاهر و مسلّط هستى و افعالت متقن و محكم است ، پس از هر راهى كه مىدانى ما را از شرّ اين قوم مشرك حفظ كن .
( 6 )
( لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِيهِمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ وَ مَنْ يَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ )
: ( به تحقيق در آنها الگويى نيكو براى پيروى وجود دارد ، براى هر كس كه اميد به ملاقات خدا و روز جزا دارد ، و هر كس اعراض كند ، پس همانا فقط خداوند بىنياز و ستوده است )
مىفرمايد : اين اسوه و الگوى پيروى كه شما را بدان سفارش كرديم فقط مخصوص كسانى است كه به خدا و روز جزا اميد داشته باشند و هم در امر بيزارى از كفّار و هم در دعا و مناجات ، به آنان تأسى كنند و مراد از ( اميد به خدا ) اميد به ثواب خدا در برابر ايمان به اوست و مراد از ( اميد به آخرت ) اميد به پاداشهايى است كه خدا وعدهء آن را در آخرت به مؤمنان داده و كنايه از ايمان به آخرت است .
آنگاه در مقام دفع توهّم مىفرمايد : خداوند بىنياز مطلق و ستوده است ، لذا از طاعت و اعمال شما بىنياز است و اينكه به شما فرمان مىدهد كه از كفّار بيزارى بجوييد ، نفع آن عايد خود شماست و در اوامر و نواهى كه متوجّه شما مىنمايد ، ستوده و منّت گزار است و هدف از آن اصلاح حال شما و به سعادت رسيدن شماست .