اينگونه در آمدها منحصرا در بين اغنياء متداول نباشد و بين آنها دست به دست نگردد ، بلكه فقرا هم سهمى داشته باشند و رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم بتواند آن را در راه خير و مصارف حق به مصرف برساند ، پس آنچه را كه رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم از اين غنيمت و فىء به شما مىدهد بگيريد ، ( چون نقل شده كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم به هر يك از مهاجرين و انصار مقدارى از غنيمت را اعطاء فرمود ) ، و آنچه نداد و شما را منع كرد ، شما هم دست برداريد و مطالبه نكنيد و نخواهيد كه مابقى آن نيز ميان همه تقسيم شود .
اين آيه با قطع نظر از سياق ، مفهومى عمومى دارد كه شامل تمام اوامر و نواهى رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىشود .
و در آخر مسلمانان را از مخالفت با رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم برحذر مىدارد و مىفرمايد : از خدا بترسيد ، همانا او شديد العقاب است و مخالف و معاند را به سختى عقوبت مىكند .
( 8 )
( لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً وَ يَنْصُرُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ )
: ( از اين غنائم سهمى براى مهاجرين فقير است ، آنهايى كه به دست دشمن از اموال و خانههاى خود بيرون شدند و به اميد رسيدن به فضل و رضوان خدا ، ترك وطن كردند و همواره خدا و رسولش را يارى مىكنند ، ايشان راستگويانند )
مطابق روايات مسألهء سهم مهاجرين فقير بيان مصداق و موارد فىء در راه خداست ، كه كلمه ( فللّه ) در آيه ( 7 ) به آن اشاره داشت و مىخواهد بفرمايد : اگر اين مال در مورد آنان صرف شود ، در راه خدا صرف شده است .
لذا مىفرمايد : يكى از موارد مصرف فىء در راه خدا ، فقراى مهاجرين هستند كه قبل از فتح ، از مكّه به مدينه مهاجرت كرده و شهر و ديار خود را ترك نمودند و خانه و اموالشان را رها كردند ، به اميد آنكه از خدا رزقى براى دنيا و رضوانى براى آخرتشان طلب كنند و اينها همواره ، خدا و رسول را با مال و جانشان يارى مىكنند و ايشان راستگويانند ، و اين مدحى از جانب خدا نسبت به آنهاست بواسطه صفاتى كه آنها در اجابت دعوت رسول از خود نشان دادند ، لذا خداوند به رسول خود راهنمايى مىكند تا