در اينجا به همان ماجرا مىپردازد و مىفرمايد : خداى تعالى همان كسى است كه يهود بنى نضير را براى اوّلين بار از ديارشان بيرون كرد ، با اينكه شما مؤمنان هيچ احتمال نمىداديد كه آنها از ديار خود بيرون روند و آنها را به قوّت و شدّت مىشناختيد و خود آنها هم هرگز احتمالش را نمىدادند و فكر مىكردند كه قلعههاى محكمشان مانع از وقوع عذاب خدا بر آنها مىشود و مادامى كه در قلعهها پناه بگيرند ، مسلمانان نمىتوانند بر آنها غلبه بيابند ، امّا خداوند از جايى به سراغشان آمد و ارادهء او از طريقى در آنها نفوذ و جريان يافت كه هيچ گمانش را نمىكردند ، يعنى از راه باطن و قلبشان ، لذا خداوند رعب و خوفى در دل آنها بيانداخت كه از شدّت آن با دست خود خانههايشان را خراب مىكردند تا بعد از خروجشان به دست مسلمانان نيفتد و اين از شدّت تسلّط و غلبه الهى بود كه ارادهء خود را به دست خود آنها به اجراء در آورد و نيز به مؤمنان دستور تخريب خانهء آنها داده شد و خدا آنان را به امتثال دستور و به غالب كردن ارادهء خود موفّق فرمود ، پس اى صاحبان بصيرت عبرت بگيريد و ببينيد كه چگونه خداوند با صنع عزيز و حكيمانه خود يهود را به جهت دشمنى با خدا و رسول ، آواره و سرگردان نمود .
( 3 )
( وَ لَوْ لا أَنْ كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِمُ الْجَلاءَ لَعَذَّبَهُمْ فِي الدُّنْيا وَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذابُ النَّارِ )
: ( اگر خداوند جلاى وطن را براى آنها مقدّر نكرده بود ، هر آينه در دنيا عذابشان مىكرد و البته در آخرت عذاب آتش را خواهند داشت )
يعنى اگر خداوند اين سرنوشت را براى آنها مقدّر نكرده بود كه جان خود را برداشته و ترك وطن كنند ، در دنيا به عذاب انقراض يا قتل و يا اسيرى گرفتارشان مىكرد همانطور كه با يهود بنى قريظه چنين كرد ولى در هر حال در آخرت در عذاب آتش براى هميشه معذّب خواهند بود .
( 4 )
( ذلِكَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ مَنْ يُشَاقِّ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ )
: ( اين به جهت آنست كه ايشان با خدا و رسولش دشمنى و مخالفت كردند و هر كس با خدا دشمنى كند ، همين عاقبت در انتظار اوست ، چون خدا شديد العقاب است ) .
( مشاقّه ) يعنى مخالفت از روى دشمنى .