همان كشتهگان در راه خدا خواهند بود كه در نزد پروردگارشان زنده هستند و روزى مىخورند ، در ادامه مىفرمايد : و كسانى كه كفر ورزيده و آيات ما را تكذيب كردند اهل دوزخ مىباشند و از آن جدا نخواهند شد ، چون آن را با اعمالى كه از ملكات نفسانيشان ظاهر شده به ملكيّت خود در آوردهاند .
( خداى سبحان در اين آيه نيز مانند اكثر آيات مشابه فقط متعرّض وضع دو طائفه از مردم شده است اهل سعادت و نجات و صاحبان ايمان و عمل صالح ، و اهل شقاوت و عذاب كه فاقد ايمان و عمل صالح بودهاند ، امّا متعرّض طائفه سوّم يعنى افراد با ايمانى كه گهگاه مرتكب گناهانى شدهاند و اعمال صالح و طالح را با هم آميختهاند نمىشود ، چون اينها نه نجاتشان قطعى است و نه هلاكتشان و در واقع بايد منتظر فضل الهى يا شفاعت و . . . باشند ، پروردگار هم عمدا متعرّض حال ايشان نشده تا آنها را در حالت خوف و رجاء نگه دارد تا به اين وسيله به اطاعت از خدا و رسول تحريك شده و از تمرّد و معصيّت اجتناب بورزند ) .
( 20 )
( اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَباتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطاماً وَ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِيدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ )
: ( بدانيد كه زندگى دنيا بازيچه و بيهوده و زينت و مايهء تفاخرى ميان شما و وسيلهء افزودن ثروت و اولاد است ، درست مانند بارانى كه كفّار از روييدن گياهانش به شگفت مىآيند و گياهان به نهايت درجهء رشد مىرسند و به ناگاه مىبينى كه به زردى گراييده و خشك مىشوند ، دنيا چنين است و كفّار در آخرت عذابى شديد دارند و براى مؤمنان مغفرت و رضوان الهى است و زندگى دنيا جز متاعى فريبنده نيست )
( لعب ) يعنى بازى نظامدارى كه غرض حقيقى ندارد و ( لهو ) يعنى هر عمل سرگرم كننده كه انسان را از امور مهمّه باز دارد و ( زينت ) يعنى اينكه چيز مرغوبى را به چيز ديگرى بيافزايند ، تا مردم به خاطر جمالى كه از اين امر ضميمه حاصل شده مجذوب آن چيز شوند ، و ( تفاخر ) يعنى مباهات كردن به حسب و نسب و ( تكاثر در اموال و