( 95 )
( إِنَّ هذا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ )
: ( به درستى كه اين همان حق اليقين است ) .
( 96 )
( فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ )
: ( پس به نام پروردگار عظيمت تسبيح گوى ) .
( حق ) به معناى علم است ، از آن جهت كه علم با خارج و واقعيّت مطابق است و ( يقين ) عبارت است از علمى كه در آن هيچ ابهام و ترديدى نباشد ، مىفرمايد : اين بيانى كه ما دربارهء اين سه گروه داشتيم ، حقّى است كه هيچ نقطه ابهام و ترديدى در آن نيست و علمى است كه با هيچ دليل و بيانى نمىتوان آن را مبدّل به شك و ترديد كرد ، پس حالا كه قرآن داراى چنين اوصاف و بياناتى است ، تو اى رسول ما پروردگارت را از بابت نزول چنين كتابى ( بر قلب خود ) ، تسبيح گوى و او را از هر عيبى منزّه بدار ، در حالى كه از نام او استعانت مىجويى و يا مظهر نام او هستى و از هر عقيده و ادّعايى كه اين افراد مكذّب گمراه به خدا نسبت مىدهند ، اعراض مىنمايى .