( 89 )
( فَرَوْحٌ وَ رَيْحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِيمٍ )
: ( راحتى و رزق و جنّت نعيم خواهد داشت ) .
( 90 )
( وَ أَمَّا إِنْ كانَ مِنْ أَصْحابِ الْيَمِينِ )
: ( و اگر او از اصحاب يمين باشد ) .
( 91 )
( فَسَلامٌ لَكَ مِنْ أَصْحابِ الْيَمِينِ )
: ( در آن روز به تو ( اى پيامبر ) سلام خواهد كرد ) .
در اينجا به اوضاع آن سه طائفه مذكور در اوّل سوره در هنگام مرگ و بعد از آن مىپردازد ، ابتدا مىفرمايد : اگر آن شخص محتضر از مقرّبان و سابقون باشد جزاى او اينست كه از هر همّ و غمّ و درد و المى راحت است و روزى او از رزقهاى بهشتى خواهد بود و جنّت نعيم الهى مقرّ او مىباشد ، امّا اگر آن شخص محتضر از اصحاب يمين باشد ، تو اى پيامبر در ميان آنها كه قرين و رفيق و همنشين تو خواهند بود ، در سلامت هستى و از ايشان جز خير و سلامت به تو نخواهد رسيد و يا اصحاب يمين بر تو سلام مىفرستند .
( 92 )
( وَ أَمَّا إِنْ كانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ )
: ( و اگر او از افراد مكذّب و گمراه باشد ) .
( 93 )
( فَنُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ )
: ( پذيرايى او از آب جوشان ) .
( 94 )
( وَ تَصْلِيَةُ جَحِيمٍ )
: ( و حرارت آتش خواهد بود ) .
يعنى اگر شخص محتضر و در حال موت از افراد گروه سوّم يعنى اصحاب شمال يا اصحاب مشئمه باشد كه در دنيا گمراه و اهل تكذيب بودهاند ، در اين صورت پذيرايى و ضيافتى از آب سخت داغ و بهرهاى از حرارت آتش خواهد داشت ، يعنى عذابى كه مىچشند همه به خاطر تكذيب و عنادشان با حق بوده ، چون اگر فقط دچار گمراهى بودند و تكذيبى نسبت به حق روا نداشته بودند ، عذاب شامل حالشان نمىشد ، ( زيرا در اين صورت مستضعف محسوب مىشدند و قرآن آنها را دوزخى نمىشمرد ) .
اينها همان افرادى هستند كه در آيه 47 از ايشان نقل شد كه مىگفتند : ( آيا ما وقتى مرديم و خاك و استخوان شديم ، دوباره مبعوث مىشويم ؟ ) ، حال خواه قلبا به آن معتقد باشند و يا فقط به زبان بگويند و يا عملا با اطاعت غير خدا آن را ملتزم باشند ، چون شخص عاصى هم مكذّب محسوب مىشود .