در اين آيات به موارد منتهى شدن خلقت و تدبير به خداى سبحان اشاره شده است و مىفهماند كه ربوبيّت منحصر در خداى تعاليست .
مىفرمايد : خداى تعالى تنها كسى است كه خنده را در شخص خندان و گريه را در شخص گريان ايجاد كرده و كسى در اين امر شريك خدا نيست و اين امر منافات ندارد با اينكه ما خنده و گريه را به خود انسانها نسبت دهيم ، چون نسبت هر كارى به انسان به خاطر اين است كه قائم به اوست ، ولى نسبت دادن امور به خداى تعالى به خاطر اين است كه خدا آن را ايجاد كرده و ميان اين دو نسبت فرق بسيارى وجود دارد و سببيّت انسان براى افعال خودش در طول سببيّت خداى سبحان قرار دارد .
در ادامه مسأله اماته و احياء را نيز منحصر در خداى سبحان مىشمارد ، اگر چه كه در اين دو امر اسباب ديگرى نيز واسطه مىشوند ولى همه آنها در طول سببيّت خداوند قرار دارند .
( 45 )
( وَ أَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى )
: ( و اينكه اوست كه جفت نر و ماده را آفريده )
( 46 )
( مِنْ نُطْفَةٍ إِذا تُمْنى )
: ( از نطفهاى كه ريخته مىشود )
( 47 )
( وَ أَنَّ عَلَيْهِ النَّشْأَةَ الْأُخْرى )
: ( و اينكه بر خداست كه آخرت را پديد آورد ) در اين آيات به مسأله ابتدا و انتهاى خلقت اشاره مىكند و نمونهاى از تدابير خداوند را برشمارد . مىفرمايد : خداست كه جفت نر و مادّه را ايجاد كرده و آفرينش آنها را از نطفهاى قرار داده كه در رحم ريخته مىشود . و هموست كه بر خود واجب نموده كه آخرت و خلقت دوم را ايجاد كند و اين امر قضاى حتمى الهى است .
( 48 )
( وَ أَنَّهُ هُوَ أَغْنى وَ أَقْنى )
: ( و اينكه اوست كه با اموال منقول و غير منقول بندگانش را بىنياز مىكند )
( 49 )
( وَ أَنَّهُ هُوَ رَبُّ الشِّعْرى )
: ( و اوست كه پروردگار ستاره شعرى است ) ( قنيه ) يعنى اموال ماندنى و غير منقول مانند خانه و باغ و حيوان . . . و ذكر آن بعد از غناء از قبيل ذكر خاص بعد از عامست .