ادا كرد بىخبر است ؟ )
( 38 )
( أَلَّا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى )
: ( و نمىداند كه هيچ حاملى بار گناه ديگرى را به دوش نمىكشد ؟ )
( 39 )
( وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى )
: ( و اينكه انسان به جز كار و تلاش خودش سرمايهاى ندارد ؟ « 1 » )
( 40 )
( وَ أَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرى )
: ( و اينكه او به زودى نتيجهء سعى خود را مىبيند ؟ )
( 41 )
( ثُمَّ يُجْزاهُ الْجَزاءَ الْأَوْفى )
: ( و سپس جزاى او به طور كامل و به بهترين وجه داده مىشود )
( 42 )
( وَ أَنَّ إِلى رَبِّكَ الْمُنْتَهى )
: ( و اينكه سرانجام و نهايت به سوى پروردگار توست ؟ )
اين آيات در خصوص عثمان نازل شد كه مشغول انفاق اموال خود بود ، عبد اللّه بن سعد بن ابى سرح برادر رضاعيش به او گفت : اينطور كه تو انفاق مىكنى ، مالى برايت نمىماند ، عثمان گفت : من گناهان و خطايايى دارم و مىخواهم با انفاق مالم ، رضايت خدا را به دست آورم و او مرا مورد عفو خود قرار دهد . عبد اللّه گفت : تو اين مادّه شتر خود و بارش را به من بده ، من همه گناهانت را به گردن مىگيرم و عثمان هم همين كار را كرد و چند نفر را شاهد اين معامله گرفت ! و از آن پس دست از انفاق كشيد ، امّا بعد از آنكه اين آيات نازل شد ، مجددا دست به اعمال خير و انفاق زد . « 2 »
معناى آيات واضح است ، مىفرمايد به من خبر ده ، از آن كسى كه از انفاق اعراض كرد و مال اندكى بخشيد و سپس دست كشيد ، آيا او علم غيب دارد كه اگر انفاق كند ، اموالش تمام مىشود و مبتلا به فقر مىگردد ، آيا در تورات و صحف ابراهيم كه حق عبوديّت را به تمام و كمال ادا كرد نخوانده ، و نمىداند كه در آنجا هم آمده كه هيچ گنه كارى نمىتواند بار گناه غير خود را بدوش بكشد ؟ و لذا هيچ كس به گناه ديگرى
هامش
( 1 ) . سعى در آيه شريفه بموجب تفاسير ، سعى در امور اخرويست نه سعى دنيائى ( مصحح ) .
( 2 ) . مطابق تفسير كشّاف زمخشرى .