( 42 )
( يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ )
: ( روزى كه همه آن صيحهء حتمى را مىشنوند ، كه آن روز ، روز خروج از قبرهاست )
( 43 )
( إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي وَ نُمِيتُ وَ إِلَيْنَا الْمَصِيرُ )
: ( همانا اين مائيم كه زنده مىكنيم و مىميرانيم و بازگشت بسوى ماست )
( 44 )
( يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِراعاً ذلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنا يَسِيرٌ )
: ( روزى كه زمين به زودى از روى آنان مىشكافد و آن حشريست كه براى ما آسانست )
در ادامه خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : در انتظار روزى باش كه در آن روز نداى منادى از مكانى نزديك به گوش مىرسد . مراد از نداى منادى ، همان نفخهء صور است كه بر همه خلائق احاطه دارد و به نسبت مساوى به گوش همه مىرسد و وقتى آن صيحه كه قضاى حتمى الهى است به گوش آنها برسد ، همگى از قبرها خارج مىشوند و اين مائيم كه بر جسدهايى كه در دنيا ، مردهاند افاضهء حيات مىكنيم و اين مائيم كه در دنيا آنها را ميرانديم و بازگشت آنها و احياءشان در روز قيامت بسوى ماست . در آن روز زمين از روى آنها شكافته مىشود و ايشان به سرعت به سوى دعوت كننده بيرون مىآيند و اين حشر و جمع آورى آنها ، انجامش براى ما آسانست .
( 45 )
( نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَقُولُونَ وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِجَبَّارٍ فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ يَخافُ وَعِيدِ )
: ( ما به آنچه مىگويند داناتريم و تو نمىتوانى مردم را به آنچه مىخواهى مجبور كنى ، پس فقط با قرآن كسانى را كه از تهديد خدا بيمناكند ، تذكّر بده )
اين آيه در مقام تسليّت و دلگرم نمودن رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم است و مىخواهد امر به صبر در آيه 39 را تعليل كند و بفرمايد : اينكه ما گفتيم در برابر انكار آنها صبر كن و به حمد پروردگارت تسبيح گو ، و منتظر روز قيامت باش به جهت آنست كه ما مىدانيم ، اينها چه مىگويند و به زودى كيفر آنها را خواهيم داد و تو مسلّط بر آنها نيستى كه بتوانى آنها را بر ايمان به دعوتت مجبور كنى ، پس تو وظيفهء رسالت خودت را به انجام رسان و كسانى را كه از تهديد من مىهراسند ، تذكّر بده . تا اين دعوت تو باعث رجوع و بازگشت آنها شود .