سردمداران ضلالت نيز به آنها ملحقند ، مىفرمايد اين كفّارى كه بعد از آنكه حق و هدايت برايشان آشكار شد ، باز هم از راه خدا جلوگيرى كردند و با رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم دشمنى ورزيدند ، به هيچ وجه ضررى به خدا نمىزنند ، بلكه مكر و كيد آنها ضررش متوّجه خودشان مىشود و به زودى اعمالشان را بىنتيجه مىكند و كوششى كه در راه انهدام اساس دين مىنمايند ، همه به هدر مىرود . يعنى سرانجام پيروزى از آن حق است و اين كلام در مقام تشويق و تحريك مؤمنان به قتال با آنهاست ، تا بدانند سرانجام پيروزى نصيب ايشان مىشود .
( 33 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ لا تُبْطِلُوا أَعْمالَكُمْ )
:
( اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، از خدا و رسول اطاعت كنيد و اعمال خود را باطل نسازيد )
( 34 )
( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ )
: ( بدرستى آنان كه كفر ورزيدند و از راه خدا جلوگيرى كرده و در حالت كفر از دنيا رفتند ، هرگز خدا آنان را نمىآمرزد )
مىفرمايد اى مؤمنان از خدا در احكامى كه در قرآن نازل كرده و شرايطى كه قرار داده و خصوصا امور مربوط به جهاد پيروى كنيد ، و از پيامبر خدا نيز در همه دستوراتى كه از جانب خدا به او ابلاغ شده و دستوراتى كه آن جناب خودش از باب ولايت بر جامعه دينى صادر فرموده ، اطاعت كنيد و بوسيلهء ارتداد يا تخلّف از جهاد ، اعمال خود را باطل و بىاجر نسازيد ، چون سرانجام مخالفت با دستورات الهى ، ارتداد و نفاق است .
مفسّرين دربارهء اين آيه اقوال مختلف دارند ليكن چون اين آيه در سياق آيات مربوط به جهاد قرار گرفته ، ما آن را به مقتضاى سياق معنا كرديم .
در آيه بعدى در مقام تعليل اين آيه مىخواهد بفرمايد : اگر شما خدا و رسول را اطاعت نكنيد و اعمال خود را حبط سازيد نتيجهاش اين مىشود كه به كفّار ملحق مىشويد ، كفّارى كه سدّ راه خدا هستند و هم خودشان از دين اعراض مىكنند و هم مانع از ايمان مردم مىشوند .