الْإِنْسانُ وَ أَنَّى لَهُ الذِّكْرى
، « 1 » روزى كه انسان متذكّر مىشود و ديگر چه جاى تذكّر است ؟ )
به علاوه نشانههاى قيامت محقق شده ( كه عبارتست از مرگ و ظهور پيامبر خاتم صلّى اللّه عليه و إله و سلم ظهور قرآن ، وقوع شق القمر و . . . )
به هر حال ايمان در هنگام قيامت سودى ندارد ، چون فرصتى براى رجوع از كفر به سوى ايمان و انجام عمل صالح براى كافران نيست . همچنانكه مىفرمايد ( يوم
لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً
روزى كه ايمان هيچ نفسى كه قبلا ايمان نياورده ، يا به واسطهء ايمانش خيرى بدست « 2 » نياورده ، سودى به حال او ندارد )
( 19 )
( فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ مُتَقَلَّبَكُمْ وَ مَثْواكُمْ )
: ( پس بدان كه هيچ معبودى جز او نيست و براى گناه خود و مردان و زنان مؤمن ، استغفار كن و خدا به محل سكونت و انتقال شما آگاه است )
مىفرمايد : تو ، به علمى كه نسبت به توحيد دارى تمسّك بجوى و آن را رها نكن و براى گناه خود و مردان و زنان مؤمنان استغفار نما ، چون خدا همه احوال شما از سكون و دگرگونى و غيره را ، مىداند . پس چه بهتر كه بر دين توحيد ثابت قدم باشيد از او طلب آمرزش كنيد و بترسيد از اينكه بر دلهايتان مهر زده و مهارتان را به دست هواى نفستان بسپارد .
در مورد گناه پيامبر بايد گفت چون آن حضرت معصوم است ، منظور از گناه ، اشتغال به ضروريات زندگى دنيوى مانند خواب و خوراك و نكاح و . . . است كه اين قبيل امور اگرچه لازمهء حيات دنيا است امّا نسبت به مقام انس و تقرّبى كه آن حضرت در بارگاه ربوبى دارد ، براى آن جناب مصداق ذنب محسوب مىشود و شايد هم مراد از ذنب ، تبعات بديست كه دعوت آن جناب در نزد كفّار دارد و به زودى در سورهء فتح به اين
هامش
( 1 ) . سورهء فجر ، آيه 23 .
( 2 ) . سورهء انعام ، آيه 158 .