كه در راه بندگى و پيروى از خدا قرار دارند ، امّا كافران هيچ مولى و سرپرست و ياورى ندارند ، تا اعمالشان را بسوى هدف هدايت كند و آنها را از عقوبت خدا نجات دهد . نقل شده كه ابو سفيان در روز احد فرياد مىزد : روز احد در برابر روز بدر و جنگى در برابر جنگى ، همانا ما عزّى داريم و شما نداريد . پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم به اصحاب خود فرمودند : شما بگوييد : اللّه مولاى ماست و شما مولايى نداريد و جنگ دو حالت دارد يا شما ما را مىكشيد كه در اين صورت ما زندهء جاويد بوده و نزد پروردگارمان روزى مىخوريم و يا ما شما را مىكشيم كه در اين صورت شما در آتش دوزخ معذّب خواهيد شد .
( 12 )
( إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا يَتَمَتَّعُونَ وَ يَأْكُلُونَ كَما تَأْكُلُ الْأَنْعامُ وَ النَّارُ مَثْوىً لَهُمْ )
: ( خدا كسانى را كه ايمان آورده و اعمال صالح كردند به بهشتهايى وارد مىكند كه از زير آن نهرها روان است و كسانى كه كفر ورزيدند سرگرم عيش و نوش دنيايند و مىخورند همانطور كه چهارپايان مىخورند و در آخرت جايگاهشان آتش است )
در اينجا اثر ولايت خدا بر مؤمنان و نيز تأثير عدم ولايتش براى كفّار از حيث عاقبت و آخرت بيان شده و مىفرمايد : مومنان صالحى كه راه رشد و هدايت را بپيمايند و به وظايف انسانى خود عمل كنند ، داخل در ولايت خدا هستند و به همين دليل خدا آنان را در آخرت وارد بهشتهايى مىسازد كه از دامنهء آن نهرها جاريست ، امّا كفّارى كه در دنيا هيچ اعتنايى به اقامه وظايف انسانى نداشته و تنها همّ و غمشان شكم و شهوت بوده و سرگرم بهره گرفتن از لذّات دنياى فانى بودهاند و مانند چهارپايان زندگى كردهاند ، هيچ ولّيى ندارند و به همين جهت خداوند اعتنايى به امر آنها ندارد و عاقبتشان هلاكت و شقاوت است و در آتش دوزخ مستقر مىشوند كه چه جايگاه و محلّ استقرار بديست .
( 13 )
( وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ هِيَ أَشَدُّ قُوَّةً مِنْ قَرْيَتِكَ الَّتِي أَخْرَجَتْكَ أَهْلَكْناهُمْ فَلا ناصِرَ لَهُمْ )
: ( و چه بسيار اهالى آباديهايى كه از اهل آبادى تو كه تو را بيرون كردند ، نيرومندتر بودند ، ولى ما آنها را هلاك كرديم و هيچ ياورى نداشتند )
مراد از قريهء تو ، شهر مكّه است كه اهالى آن در اثر آزار و اذيّت ، پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم را وادار