سورهء محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
غرض سوره : مقايسه بين همهء كافران و مؤمنان از حيث صفات و عاقبت آنها و بيان بعضى از احكام جهاد .
( 1 )
( الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ أَضَلَّ أَعْمالَهُمْ )
: ( كسانى كه كفر ورزيدند و از راه خدا جلوگيرى نمودند خدا اعمالشان را نابود مىكند )
( 2 )
( وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ آمَنُوا بِما نُزِّلَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ وَ أَصْلَحَ بالَهُمْ )
: ( و كسانى كه ايمان آورده و اعمال شايسته انجام دادند و به آنچه بر محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلم نازل شده و حقّى از جانب پروردگارشان است ، ايمان آوردند ، خداوند گناهانشان را محو مىكند و شأن آنها را اصلاح مىنمايد )
مىفرمايد كفّار مكّه و ساير كفّارى كه از آنها پيروى كرده و هم خود كافر شدند و هم مانع ديگران شدند و نگذاشتند كه آنها ايمان بياورند ، خدا اعمالشان را باطل كرد در نتيجه راهى به مقصد نمىبرند . و هيچكس در برابر اعمالشان به آنها پاداش نمىدهد و آنها را نمىپذيرد ، درست مانند شتر گم شدهاى كه صاحبى ندارد تا از آن مراقبت كند .
پس ضلالت عمل به معناى بطلان و فساد آن قبل از وصول به نتيجه است .
در آيهء دوّم به توصيف مؤمنان صالح مىپردازد كه شامل همهء مؤمنان مىشود و قيد
( آمَنُوا بِما نُزِّلَ عَلى مُحَمَّدٍ )
قيد احترازى است .