مىفرمايد كسانى كه حسن عقيده و حسن عمل را با هم قرين نمايند و به دين حقّى كه بر رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم نازل شده ايمان آورند ، خداوند با عفو و مغفرت خود پردهاى بر روى گناهانشان مىكشد و هم در دنيا و هم در آخرت دلهايشان و امورشان را اصلاح مىكند كه اصلاح در دنيا بوسيله دين فطرى است كه كمال سعادت انسان در آن است و اصلاح در آخرت بوسيله حسن عاقبت و كمال رستگارى آنها است .
( 3 )
( ذلِكَ بِأَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا اتَّبَعُوا الْباطِلَ وَ أَنَّ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِنْ رَبِّهِمْ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ لِلنَّاسِ أَمْثالَهُمْ )
: ( اين به جهت آنست كه كافران از باطل پيروى كردند و مؤمنان ، حقّى را كه از جانب پروردگارشان بود متابعت نمودند ، خداوند براى مردم اين چنين مثلهايشان را بيان مىكند )
يعنى بىنتيجه كردن اعمال كفّار و اصلاح حال مؤمنان و تكفير گناهانشان ، به جهت آنست كه كفّار فقط پيرو باطلند و اعمالشان منسوب به خدا نيست . لذا خدا اعمال آنها را باطل و بىاجر مىكند ، امّا مؤمنان فقط از حقّ پيروى مىكنند و حق هم كه منسوب به خداست و هر چه منسوب به اوست عين حق است ، پس خداوند خود ، شأن آنها را اصلاح مىنمايد . يعنى تنها ملاك در سعادت يا شقاوت انسان پيروى از حق يا پيروى از باطل است و در انتها مىفرمايد : خداوند اوصاف مردم را همانطور كه هست برايشان بيان مىكند و اعمال آنها را مقايسه مىنمايد .
( 4 )
( فَإِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقابِ حَتَّى إِذا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثاقَ فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَ إِمَّا فِداءً حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزارَها ذلِكَ وَ لَوْ يَشاءُ اللَّهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَ لكِنْ لِيَبْلُوَا بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍ وَ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَنْ يُضِلَّ أَعْمالَهُمْ )
: ( پس وقتى كه به كفّار برخورديد ، بايد با آنها بجنگيد و گردنهايشان را بزنيد تا وقتى كه كشتگان شما زياد شود ، آنوقت مىتوانيد دست از كشتار كشيده و اسير بگيريد ، كه اسيران را يا منّت نهاده و آزاد مىكنيد و يا فديه مىستانيد و رهايشان مىكنيد ، تا وقتى كه جنگ تمام شود ، و اگر خدا مىخواست از كفّار انتقام مىگرفت ، امّا مىخواهد بعضى از شما را بوسيله بعضى ديگر آزمايش كند و كسانى كه در راه خدا كشته شدند خدا هرگز