در اين آيه وعدهء حقّى را كه خداى سبحان داد ، توضيح مىدهد كه كافران نهايتشان عذاب دوزخ و مؤمنان صالح سرانجامشان آمرزش و پاداش الهى است ، اينكه ( عذاب ) را نكره آورده براى اينست كه دركات جهنّم به خاطر اختلافى كه مردم در كفر و فسق دارند ، داراى مراتب مختلفى است و عذاب جهنم يك جور نيست و در عين حال اشاره به عظمت عذاب نيز دارد . به همين ترتيب مغفرت و اجر نيز نكره آورده شده چون هم مراتب مختلفى دارند و هم اشاره به عظمت و غير قابل وصف بودن آنها دارد .
( 8 )
( أَ فَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَناً فَإِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ فَلا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَراتٍ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِما يَصْنَعُونَ )
: ( آيا آنكه عمل زشتش در نظرش زيبا جلوه كرده و آن را نيك مىپندارد با كسى كه خوب و بد را مىشناسد يكى است ؟ پس خدا هر كس را بخواهد گمراه و هر كس را بخواهد هدايت مىكند ، لذا تو اى رسول ما جان خود را در حسرت و اندوه عدم هدايت آنها هلاك مكن ، كه همانا خدا به آنچه مىكنند داناست )
مىفرمايد آيا فرد كافرى كه فهمش وارونه و عقلش مغلوب شده و عمل خود را بر خلاف آنچه هست مىبيند با مؤمنى كه بد و خوب را از هم تشخيص مىدهد يكسان هستند ؟ البته كه يكى نيستند براى اينكه خدا يكى از آنها را به مشيّت خود گمراه كرده ( كه همان فرد كافر است كه بد را خوب مىبيند ) و ديگرى را به اراده و مشيّت خود هدايت فرموده ( كه همان فرد مؤمن است كه عمل صالح را نيكو ديده و انجام مىدهد و عمل زشت را بد شمرده و از آن اجتناب مىكند )
البتّه اين گمراه كردن خدا امرى ابتدايى نيست تا ظلمى در حقّ كافران محسوب شود بلكه اين اضلال آنها امرى مجازاتى است كه به جهت عناد و تكبّرى كه آنها در برابر حق داشتهاند خداوند آنها را به آن مبتلا نموده . آنگاه خطاب به رسول خدا مىفرمايد حالا كه هدايت و ضلالت منسوب به خداست پس تو نبايد به جهت كفر و تكذيب اين مشركان به اندوه و حزن گرفتار شوى چون اين خداست كه آنها را به جهت مجازاتشان گمراه و گرفتار كرده و خداوند نسبت به اعمال همه آنها آگاهى كامل دارد و با آنها به