است كه به آنها ارواح و نفوسى از وراى عالم ماده ( يعنى عالم ملكوت ) اضافه نموده ، معنايى است كه درك آن به اهل يقين اختصاص دارد ، يعنى كسانى كه قدرت درك عالم ماوراء حس را دارند . امّا مسأله تدبير امور زمينى ( اختلاف شب و روز و بارش باران و گردش بادها ) از اموريست كه درك آن محتاج به تعقّل فكرى و تفصيلى عميق است و لذا خداوند آن را به اهل تعقّل اختصاص داده .
آنگاه مىفرمايد اينها آيات خداست كه ما آن را به حق بر تو تلاوت مىكنيم ، پس بعد از اين سخنان و آيات خدايى به كدام سخن ايمان مىآورند ؟
آيات الهى شامل آيات تكوينى و امور وجوديست كه با وجود خارجى و عينى خود دلالت بر يگانگى خالق عالم و صفات كماليّهء او مىكنند و ايمان به اين آيات يعنى ايمان داشتن به دلالت آنها بر هستى خدا . آيات قرآن كريم نيز بيانگر همان آيات تكوينى هستند و در عين حال مبيّن معارف اعتقادى يا احكام عملى و يا احكام اخلاقى نيز مىباشند . و معجزات الهى نيز آيت هستند چون با وجود خوذ و خارق عادت بودنشان دلالت بر هستى خداوند و صفات او مىنمايند و لازمهء دريافت و درك اين آيات تعقّل است .
و ايمان به هر چيز عبارتست از علم به آن همراه با التزام عملى به لوازم آن . در اينجا خداوند در تقبيح و ملامت كفّار كه با وجود مشاهده آيات الهى ( آيات تكوينى - آيات قرآن - معجزات ) كه حجّت را بر آنها تمام كرده ، باز هم ايمان نمىآورند ، مىفرمايد :
وقتى اينها به آيات خدا و سخن او ايمان نمىآورند ، ديگر بعد از اين به چه سخنى ايمان خواهند آورد ؟
( 7 )
( وَيْلٌ لِكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ )
: ( واى بر هر دروغگوى گنه كار )
( 8 )
( يَسْمَعُ آياتِ اللَّهِ تُتْلى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ )
: ( كه آيات خدا را مىشنود كه بر او تلاوت مىگردد ، با اين حال از روى تكبّر بر انكار خود پافشارى مىكند ، گويا اصلا آن را نشنيده ، پس تو او را به عذابى دردناك بشارت بده )
( 9 )
( وَ إِذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ )
: ( وقتى به