( 81 )
( قُلْ إِنْ كانَ لِلرَّحْمنِ وَلَدٌ فَأَنَا أَوَّلُ الْعابِدِينَ )
: ( بگو اگر خداى رحمان فرزندى داشت ، قبل از هر كس من او را مىپرستيدم ) « 1 »
( 82 )
( سُبْحانَ رَبِّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ )
: ( ولى منزّه است پروردگار آسمانها و زمين و پروردگار عرش ، از آنچه اينها در توصيفش مىگويند )
در اين آيه الوهيّت فرزند را از راه ابطال وجود فرزند و عدم پرستش او از ناحيه پيامبر ابطال مىكند . مىفرمايد : به اينها بگو اگر مطابق پندار شما براى خداى رحمان فرزندى مىبود ، من اوّلين كسى بودم كه او را مىپرستيدم و حقّ فرزنديش را اداء مىكردم ، چون اگر فرزندى براى او بود ، قهرا هم سنخ خدا بود ، امّا وجود فرزند براى خدا محال است ، لذا چنين فرزندى وجود ندارد و من نيز كسى را به عنوان فرزند خدا نمىپرستم ، منزّه است خدا از آن شركى كه به او نسبت مىدهند ، او كه پروردگار آسمانها و زمين ( يعنى مجموعه عالم مشهود ) است كه همان عرش سلطنت و ملك خداست كه مسلّط بر آن است و امور را از آن ناحيه تدبير مىكند .
( 83 )
( فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ )
: ( پس آنها را رها كن تا در اباطيل خود فرو روند و سرگرم باشند ، تا روزى را كه وعده داده شدهاند ديدار كنند )
در اين آيه اجمالا كفار را تهديد مىكند و خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : آنها را رها كن و از ايشان اعراض نما تا در اباطيل و پندارهاى خود فرو روند و در دنياى خود به بازى و سرگرمى مشغول بوده و از انديشيدن دربارهء آينده خود غافل باشند تا ناگهان آن روزى كه آنها را از عذاب آن برحذر مىداشتى ، دريابند ، و آن روز قيامت است .
( 84 )
( وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ )
: ( اوست آنكه در آسمانها و زمين معبود است و او حكيم داناست )
هامش
( 1 ) . در كتاب احتجاج از على عليه السّلام روايت شده كه كلمه ( عابدين ) در اين آيه به معناى ( جاحدين ) يعنى منكرين مىباشد . كه در اين صورت تأويل آيه ضد ظاهر آن است ( يعنى اگر خدا فرزندى داشته باشد من اولين منكر او خواهم بود )