آنها هم ايمان داشته و عمل صالح مىكردند وارد بهشت مىشدند ) به جهت اعمال شايستهاى است كه در دنيا انجام داديد و در بهشت انواع نعمتها و ميوهها را خواهيد داشت كه هر قدر هم از آن تناول كنيد ، تمام نمىشود و تازه بخشى از آن را خوردهايد ، پس نعمات بهشتى شما غير منقطع و دائمى است .
( 74 )
( إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي عَذابِ جَهَنَّمَ خالِدُونَ )
: ( همانا گنه كاران در عذاب جهنم جاودانند )
( 75 )
( لا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَ هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ )
: ( و هيچ تخفيفى برايشان نيست و از نجات مأيوسند )
( 76 )
( وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا هُمُ الظَّالِمِينَ )
: ( و ما به ايشان ستم نكرديم ، ليكن آنها خودشان ستمگر بودند )
در اين آيات به وضع گنه كاران و كفّار مىپردازد و مىفرمايد : در قيامت مجرمان به جهت اعمال پليدشان در عذاب جهنم جاودانهاند و هيچ تخفيف و تقليلى در عذابشان نيست و آنها از رحمت خدا و از بيرون رفتن از جهنم مأيوسند .
و اين سرنوشت ظلمى از ناحيه ما نسبت به آنها نيست ، چون آنان خودشان ستمگر بودند و با اعمالشان خود را وارد اين شقاوت و عذاب كردند .
زيرا شرك ، ظلم به مقام ربوبى است ، خواه شرك به معناى اتّخاذ شريك براى خداى سبحان باشد و خواه به صورت اطاعت از غير خدا در احكام و قوانين تشريعى ، و كفر نيز ظلم محسوب مىشود ، چون كفر پوشاندن حقّ است و ارتكاب گناهان نيز ظلم به نفس است ، و كوتاهى در عبادات نيز ظلم به حقّ آن معبوديست كه خلق را براى عبادت خود آفريده است .
( 77 )
( وَ نادَوْا يا مالِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنا رَبُّكَ قالَ إِنَّكُمْ ماكِثُونَ )
: ( و ندا كردند كه اى مالك دوزخ ، پروردگارت را بخوان تا مرگ ما را برساند ، مىگويد : شما تا ابد زندهايد )
( 78 )
( لَقَدْ جِئْناكُمْ بِالْحَقِّ وَ لكِنَّ أَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كارِهُونَ )
: ( به تحقيق حق را برايتان آورديم ولى بيشترتان نسبت به آن كراهت داشتيد )