و از بديهايى كه مرتكب شدند ( از ترس عذاب ) بيمناك و خائفند و آنچه از آن مىترسيدند بر سرشان خواهد آمد و هيچ گريزى از آن ندارند . اين آيه دلالت روشنى بر تجسّم اعمال دارد ، يعنى آنها به عينه اعمالشان را در قيامت دريافت خواهند كرد .
در ادامه مىفرمايد : كسانى كه ايمان و عمل صالح را با هم قرين نمودهاند ( چون هر يك از اينها بدون ديگرى محقّق نمىشود ) در قيامت در باغهاى سبز و خرم خواهند بود و در آنجا به مجرد اراده و خواستشان هر چه بخواهند ، در اختيار خواهند داشت ، چون در آنجا نظام دنيايى اسباب و مسببات جارى نيست و اين نظام برچيده شده و تنها سببى كه عمل مىكند اراده و خواست آنهاست كه هر چه را بخواهند در همان دم خدا برايشان خلق مىكند و اين خود فضل بزرگى است كه خداوند بوسيله آن بندگان خود را گرامى داشته و عين فيض الهى است .
( 23 )
( ذلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ )
: ( اين همانست كه خدا بندگان خود را به آن بشارت مىدهد ، بندگانى كه ايمان آورده و اعمال صالح كردند ، بگو من از شما در برابر رسالتم مزدى نمىطلبم ، به جز دوستى نسبت به اقرباء و كسى كه حسنهاى بجا آورد ، ما حسنى بر آن حسنه مىافزاييم ، همانا خدا آمرزنده و قدردان است )
يعنى اين فضل بزرگ همان بشارتى است كه خدا به بندگان مؤمنى كه اعمال صالح دارند و حسن عقيده و عمل را با هم قرين نمودهاند ، داده است .
آنگاه خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : بگو ، من در برابر دعوت دينى و تبليغ رسالت از شما مزدى درخواست نمىكنم ، جز دوستى نسبت به اقرباء ، پس در اين آيه به خلاف آيات ديگر كه اجر و مزد رسالت را به كلى نفى كرده ، مزدى براى آن قائل شده كه همان دوستى اهل بيت و عترت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم است ( كه البته دوستى آنها بازگشتش به استجابت دعوت الهى است ) لذا استثناء متصل است منتها بايد مودّت ذى القربى را از مصاديق اجر دانست و اين معنا كه ( ذى القربى ) همان اهل بيت و عترت پيامبر هستند از حديث