بچشانيم و هر آينه عذاب آخرت خواركنندهتر است و آنها يارى نخواهند شد )
در اينجا به شرح وضع قوم عاد مىپردازد و مىفرمايد آنها همچون همه مكذّبان تاريخ در زمين بدون حق ، برترى طلبى و استكبار نمودند و داعيهء قدرت و شوكت داشتند و مىگفتند : كيست كه از ما نيرومندتر باشد ؟ و در اين گفتارشان خداوندى را كه آنها را خلق كرده و به ايشان قدرت بخشيده بود ، فراموش كردند ( همان خدايى كه صاحب قدرت و عزّت مطلقه است هر چه بخواهد ايجاد مىكند ) و به همين دليل هم با آيات واضح الدلاله ما مجاهده كردند و دلالت آنها را انكار نمودند . پس ما هم به عقوبت اين انكار و تكذيب بادى بسيار سخت و سمّى يا سرد و پر صدا در روزهايى شوم و عارى از هر خير و يا روزهاى غبارآلود بسوى آنها فرستاديم تا به اين ترتيب در دنيا عذاب ذلّت بخش استيصال را تجربه كنند و در آخرت نيز عذابى به مراتب خواركنندهتر را بچشند و در آنجا هيچ نجاتدهنده و شفيعى نيست تا آنها را يارى و شفاعت كند .
( 17 )
( وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى فَأَخَذَتْهُمْ صاعِقَةُ الْعَذابِ الْهُونِ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ )
: ( و امّا ثمود ، ما آنها را نيز هدايت كرديم ، امّا آنها به اختيار خود كورى و گمراهى را بر هدايت ترجيح دادند و در نتيجه عذاب خواركننده به جهت اعمالى كه مىكردند آنها را فرا گرفت )
( 18 )
( وَ نَجَّيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ )
: ( ولى كسانى را كه ايمان آورده و اهل تقوى بودند نجات داديم )
دربارهء ثمود مىفرمايد : ما راه سعادت و دلالت به حق را به آنها نشان داديم و اعتقاد حق و عمل به آن را برايشان بيان كرديم ، ولى آنها خودشان كورى و گمراهى را بر هدايت و بينايى ترجيح دادند ، در نتيجه صيحهء عذاب و مذلّت آنها را فراگرفت و اين عذاب به جهت اعمال گمراهانه و كفرى بود كه مرتكب شدند . امّا در اين ميان كسانى را كه بين ايمان قلبى و التزام عملى در سلوك و رفتار به لوازم آن ايمان ، جمع نموده بودند و داراى عقيده و عمل صالح بوده و در آن استمرار داشتند ، نجات داديم چون
( وَ كانَ