( 60 )
( وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ أَ لَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوىً لِلْمُتَكَبِّرِينَ )
: ( و روز قيامت تكذيب كنندگان را مىبينى كه رويشان سياه است ، آيا در دوزخ جايى براى متكبّران نيست ؟ )
كذب بر خدا همان شريك قرار دادن براى او و يا قول به فرزند داشتن خدا و يا بدعت گذاشتن در دين است . و تيرگى چهرهء آنها نشانهء ذلّت است كه جزاى تكبّر ورزيدن آنها در دنياست و به همين دليل هم در انتهاى آيه به استكبار آنها اشاره مىكند . پس مكذّبان آيات الهى در قيامت رو سياه هستند و به سزاى تكبّرشان با ذلّت و خوارى در دوزخ قرار مىگيرند .
( 61 )
( وَ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا بِمَفازَتِهِمْ لا يَمَسُّهُمُ السُّوءُ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ )
: ( و خدا كسانى را كه تقوى پيشه كردند به سبب رستگاريشان نجات مىدهد و به چنين افرادى عذاب و بدى نمىرسد و اندوهناك نمىگردند )
( مفازه ) يعنى فوز و ظفر يافتن و رسيدن به هدف .
و علّت نجات آنها ، حكم رستگاريست كه خداوند بر ايشان رانده است و سبب رستگاريشان هم تقوا پيشگى آنها در دنياست كه همواره ملتزم اوامر الهى بوده و از نواهيش اجتناب كردهاند و به جهت همين نجات و رهايى كه خداوند برايشان رقم زده ، ديگر نه از خارج ناملايم و بدى به آنها مىرسد و نه از درون اندوهى آنها را آزار مىدهد .
[ آيهء ( 75 - 62 ) اشاره به وحدانيّت خدا و وكيل بودن او بر همه چيز و بيان اشراق زمين در قيامت با نور پروردگار ]
( 62 )
( اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ )
: ( خدا آفرينندهء هر چيز است و او بر هر چيز وكيل است )
( 63 )
( لَهُ مَقالِيدُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ أُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ )
: ( كليدهاى آسمانها و زمين بدست اوست و آنان كه به آيات خدا كفر ورزيدند ، ايشان همان زيانكارانند )
اين آيه اشاره به همان حقيقتى دارد كه قبلا مشركين به آن اعتراف كردند ، آنجا كه فرمود : ( اگر از ايشان بپرسى ، چه كسى آسمانها و زمين را آفريده است ، هر آينه مىگويند : خدا ) و اينجا نيز از خالق بودن خداوند مقدمه چينى مىكند تا مسأله تدبير و ربوبيّت را اثبات نمايد ، ابتدا از همين كه خلقت همه موجودات منتهى به خداست ، نتيجه