مىشود كه خدا مالك همه آنهاست ، و هيچ موجودى مالك خود و هيچ چيز ديگرى نيست ، مگر آنكه خدا آن را به او تمليك نموده باشد . پس خداى سبحان وكيل همهء موجودات و قائم مقام آنها و مدبّر امر ايشان خواهد بود ، يعنى خداى سبحان يگانه ربّ و مدبّر عالم است .
و اينكه كليدهاى خزائن آسمانها و زمين بدست اوست ، كنايه از اين است كه خداوند مالك خزائن غيبى است كه نظام و تدبير موجودات از آنجا ظهور مىيابد و به عالم شهود منتقل مىشود و هستى موجودات و ارزاقشان و عمر و اجلشان همه از آن خزائن نشأت مىگيرد و همين امر مالكيّت بر خزائن تعليل وكيل بودن خدا نسبت به همهء موجودات است و به همين دليل هم ( واو ) عاطفه ميان اين دو عبارت نيامده است .
در ادامه مىفرمايد ، حال كه حجّتها و آيات همهء دالّ بر خالقيّت و مالكيّت و ربوبيّت خداى واحد است ، كسانى كه به آيات پروردگارشان كفر ورزيده و او را در امر ربوبيّت يگانه نشمارند و او را عبادت نكنند ، به حقيقت زيانكار هستند .
( 64 )
( قُلْ أَ فَغَيْرَ اللَّهِ تَأْمُرُونِّي أَعْبُدُ أَيُّهَا الْجاهِلُونَ )
: ( بگو اى جاهلان آيا مرا امر مىكنيد كه غير خداى واحد را عبادت كنم ؟ )
( 65 )
( وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ )
: ( با اينكه بر تو و انبياء قبل از تو وحى شد كه اگر شرك بورزى ، عملت باطل و بدون اجر مىشود و يقينا از زيانكاران خواهى بود )
( 66 )
( بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ )
: ( بلكه فقط خدا را بپرست و از شكرگزاران باش )
بعد از اينهمه حجّتهاى آشكار بر توحيد الوهيّت و ربوبيّت خدا ، در اينجا خداوند به رسول گرامى خود دستور مىدهد مشركينى كه آن جناب را امر به پرستش بتها مىكردند ، مخاطب قرار داده و بفرمايد ، آيا بعد از اينهمه دلايل و حجّتهاى آشكار باز هم شما مرا به پرستش بتها فرمان مىدهيد و غير خدا را عبادت مىكنيد ؟ و آيا اين پيشنهاد به غير از جهل ناشى از امر ديگرى مىتواند باشد ؟