( 30 )
( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا )
:
( همانا كسانى كه ايمان آورده و اعمال شايسته انجام دهند ، بدرستى كه ما پاداش كسانى را كه عمل بهتر انجام دهند تباه نمىكنيم ) ، در اينجا پاداش كسانى بيان مىشود كه عقيدهء پاك را با عمل شايسته قرين نمودهاند و اين افراد نيكوكارند ، مىفرمايد ما روشمان چنين است كه اجر نيكوكار را تباه و ضايع نمىكنيم ، پس به زودى اجر نيكوكاريشان را بطور كامل به آنها مىدهيم و از اين دو آيه استفاده مىشود كه ايمان به تنهايى و بدون عمل صالح ثواب ندارد ، بلكه چه بسا از مصاديق ظلم محسوب شود « 1 » .
( 31 )
( أُولئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ يَلْبَسُونَ ثِياباً خُضْراً مِنْ سُنْدُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ مُتَّكِئِينَ فِيها عَلَى الْأَرائِكِ نِعْمَ الثَّوابُ وَ حَسُنَتْ مُرْتَفَقاً )
: ( آنها هستند كه بهشتهاى جاودان كه نهرها از زير آن جاريست ، مخصوص آنهاست در حالى كه در آنجا با زينتهاى زرّين خود را مىآرايند و لباسهايى از حرير سبز و ديبا در بر مىكنند و بر تختها تكيّه مىزنند ، چه نيكو اجرى و چه خوش آرامگاهى است ) ، ( عدن ) يعنى اقامت و ( اساور ) يعنى دستبندها و ( سندس ) يعنى پارچه ابريشمى نازك و ( استبرق ) يعنى پارچه ابريشمى ضخيم و ( ارائك ) يعنى تختها .
معناى آيه روشن است و در حكم بشارت براى مؤمنانى است كه عمل شايسته بجا مىآورند و در مقابل آيه سابق كه وضع ظالمان را بيان مىكرد و فرمود ،
( بِئْسَ الشَّرابُ وَ ساءَتْ مُرْتَفَقاً )
، در اينجا جايگاه و پاداش مؤمنان را نيكو مىشمارد و مىفرمايد ،
( نِعْمَ الثَّوابُ وَ حَسُنَتْ مُرْتَفَقاً )
.
[ آيهء ( 46 - 32 ) بيان مثلى دربارهء دنيا طلبانى كه به مالكيت كاذب خود دلبستهاند ]
( 32 )
( وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا رَجُلَيْنِ جَعَلْنا لِأَحَدِهِما جَنَّتَيْنِ مِنْ أَعْنابٍ وَ حَفَفْناهُما بِنَخْلٍ وَ جَعَلْنا بَيْنَهُما زَرْعاً )
: ( براى آنها مثالى بزن ، دو مرد كه به يكى از آنها دو باغ انگور داده و آن را با نخلها احاطه كرده و ميان آن كشت و زرع قرار داده بوديم )
هامش
( 1 ) . اين نظر صاحب الميزان است امّا در تفسير اطيب البيان آمده است كه : ايمان به معناى يقين به توحيد و نبوت و شريعت همراه با عقد قلبى و اقرار زبانى و تسليم كامل باعث نجات است به شرطى كه شخص با همين ايمان از دنيا برود و معاصى باعث زوال ايمانش نشده باشد . ( مترجم )