شكرگزار كه در برابر نعمات الهى بسيار سپاسگزارى مىكنند ، آيات و نشانههايى وجود دارد ، گفته شده « 1 » كه آوردن اين دو صفت ( صبّار ) و ( شكور ) كنايه از فرد مؤمن است .
در ادامه مىفرمايد : وقتى در دريا موجى چون ابر بر آنها احاطه كند ، و دست از همه اسباب بشويند ، در آن زمان فقط متوجّه خدا مىشوند و نجات خود را با حالت اخلاص در عبوديّت ، فقط از او مىطلبند و اين امر دليل برآنست كه فطرت آنها بر توحيد و يگانهپرستى بنا شده . امّا وقتى خدا آنها را از دريا بسوى خشكى برده و نجات مىدهد ، عدّه كمى از آنها بر طريقت مستقيم و راه فطرى توحيد قرار مىگيرند و اكثرا به راه شرك مىروند و آيات ما را انكار مىكنند ، امّا آيات ما را جز افراد نيرنگ باز و كفران پيشه انكار نمىكنند .
( 33 )
( يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ وَ اخْشَوْا يَوْماً لا يَجْزِي والِدٌ عَنْ وَلَدِهِ وَ لا مَوْلُودٌ هُوَ جازٍ عَنْ والِدِهِ شَيْئاً إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَ لا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ )
: ( اى مردم از پروردگارتان بترسيد و از روزى كه پدر براى فرزندش كفايت نكند و فرزند نيز به هيچ وجه نتواند از پدرش چيزى را كفايت كند خشيّت داشته باشيد ، همانا وعدهء خدا حق است ، پس زندگى اين دنيا شما را نفريبد و شيطان و هر فريبندهاى شما را از راه خدا فريفته نكند )
در اينجا بعد از ذكر همه موعظهها و حجّتهاى كافى در خاتمه ، همهء مردم را به سوى تقوى دعوت و از روز قيامت انذار مىكند ، مىفرمايد : روز قيامت روزيست كه در آن هيچ بىنياز كنندهاى نيست كه انسان را بىنياز كند ، مگر ايمان و تقوى . و هر آينه وعدهء خداوند به امر بعث و زنده شدن اموات وعدهاى به حق است كه هرگز تخلّف نمىپذيرد و ثبوت آن حتمى است پس مبادا كه زندگى دنيا با زينت فريبندهء خود شما را بفريبد و هوشيار باشيد كه هيچ فريبندهاى چه از شئون زندگى دنيا باشد و چه خصوص شيطان ( كه قسم ياد كرده همهء شما را اغوا كند و تحت ولايت خود داخل نمايد ) شما را فريب ندهد .
( 34 )
( إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَ يَعْلَمُ ما فِي الْأَرْحامِ وَ ما تَدْرِي
هامش
( 1 ) . تفسير روح المعانى ، ج 21 .